Wrong turn !!

സമയം രണ്ടു മണിയായിട്ടുണ്ടാവണം ജനലിലൂടെ അപ്പുറത്തെ ഹോസ്റ്റലിലേക്ക് നോക്കി കിടക്കുകയായിരുന്നു ഞാൻ… എന്തോ സംഭവിക്കാൻ പോകുന്നത് പോലെ എനിക്ക് തോന്നി…. രാത്രിമുഴുവൻ അവളെ ശ്രദ്ധിക്കാം എന്നു പറഞ്ഞു കിടന്ന ബാക്കി 6 പേരെയും നിദ്രാദേവി കൊണ്ടുപോയിരുന്നു…എന്നോടൊപ്പം കിടക്കണമെന്ന അവളുടെ ആഗ്രഹം മനസില്ലാ മനസോടെയാണെങ്കിലും ഞാൻ സമ്മതിക്കുകയും ചെയ്തു…ഉള്ളിൽ തെല്ലൊരു ഭയമുള്ളതിനാലാവണം എന്റെ കണ്ണുകൾ അടയാൻ കൂട്ടാക്കുന്നതേയില്ല…… അവൾ ഇനിയും ഉറങ്ങിയിട്ടില്ല അവളുടെ അനക്കം എനിക്കറിയാൻ കഴിയുന്നുണ്ട്…എന്തു സംഭവിക്കാനാണ് അവളെന്റെ തൊട്ടടുത്തു തന്നെയുണ്ടല്ലോ… അവളൊന്നുറങ്ങിയിരുന്നെങ്കിൽ എന്നു സകല ദൈവങ്ങളെയും വിളിച്ചു പ്രാർത്ഥിച്ചുകൊണ്ട് ഞാനാ കിടപ്പ് തുടർന്നു….

അധികനേരമൊന്നും കഴിഞ്ഞില്ല അവളുടെ ചലനം എനിക്കറിയാൻ കഴിയുന്നില്ല… അവളുറങ്ങിയോ?…ഒന്നുറപ്പുവരുത്താൻ ഞാൻ പതിയെ തിരിഞ്ഞ് അവളെ നോക്കി….ഒന്നു ഭയന്നെങ്കിലും കട്ടിലിൽ എഴുന്നേറ്റിരിക്കുന്ന അവളെ കണ്ട ഞാൻ അപ്പുറത്ത് കിടന്ന കൂട്ടുകാരിയെ തട്ടി ലൈറ്റിടാൻ ആവിശ്യപ്പെട്ടു….എന്തോ സംഭവിച്ചതുപോലെ എന്റെ ഹൃദയം ആവുന്നതിലും വേഗത്തിൽ ഇടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു…. അടുത്ത നിമിഷം ഞാൻ കണ്ട കാഴ്ച്ചയിൽ എന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പുകളോടൊപ്പം സമയവും നിലച്ചതായി എനിക്ക് തോന്നി…. എനിക്കനങ്ങാനാവുന്നില്ല…ശരീരത്തിലൂടെ ഒരുമിന്നൽ കടന്നു പോയി… ഞെട്ടിയെഴുന്നേറ്റ ഞാൻ കയ്യിൽ കിട്ടിയതൊക്കെ ഉപയോഗിച്ച് അവളുടെ കയ്യിലുടെ ഊർന്നിറങ്ങുന്ന രക്തത്തുള്ളികളെ തടയാൻ ശ്രമിച്ചു….വളരെ നേരം പരിശ്രമിച്ചിട്ടും അവ നിൽക്കാൻ കൂട്ടാക്കുന്നതേയില്ല…. ഇടക്കെപ്പോഴോ ആ മുറിവിലേക്കു ഞാനൊന്ന് നോക്കി ഒരു നിമിഷത്തെ തോന്നലിൽ ജീവനൊടുക്കാൻ സ്വന്തം ശരീരത്തോട് കാണിച്ച ക്രൂരത…. എങ്കിലും അവളെ പഴിക്കാനുള്ള ഒരാവകാശവും എനിക്കില്ല… അവളെയൊന്ന് ചേർത്ത് പിടിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ ഒരുപക്ഷെ എനിക്കിതു ഒഴിവാക്കാൻ കഴിയുമായിരുന്നു…. അവളുടെ ലോകത്തിനു താങ്ങാനാവുന്നതിലും അപ്പൂറമായിരുന്നിരിക്കാം അന്നവിടെ സംഭവിച്ചതൊക്കയും….അവളെ ഒന്നു താങ്ങിയിരുന്നെങ്കിൽ… അവൾ തനിച്ചാല്ലായെന്നു അവളോട് പറയാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ ചിലപ്പോൾ…..

Within a few hours we will enter a new decade… At this moment, I chose to write on this topic Just because I’ve lost many of my loved ones this year. Only because, “they decided to put an end, an end to everything, an end to maybe a new beginning. “

To all those who are reading this…To all those who have thought of ending your life… I just want you to know that it’s a blessing that you are alive right at this moment…. World may not be easy to live in ….but you woke up to see another day, you have got chance to live, to breathe, to choose, to love and to be loved.. And that is the greatest blessing of your life…

“Suicide is not something that a living, breathing human being should do.. Life has pain and gain but ending your life is never an answer!! You are just making a permanent solution for your temporary problems..

There maybe times you tend to get angry, there are times you cry, there are moment’s you wonder why the world is so unfair to you or to your family…there are moments where you have felt that there is no turning back or no going forward. Guys…pause for a while and rethink. Life is all about these moments… Moments of joy, happiness ,sorrows nd difficulties….all you have to find is the coping skills. You must learn to fight every situations in your life…. All the Moments in your life whether its happy, sad or of difficulties. .. it will pass…Yes!! ..trust me it will pass .. and that’s the beauty of life … nothing is permanent….everything will pass

You may be unsatisfied with your life but know that many people around you maybe dreaming of living your life….You are living a life many people dreamt of….So even if you have to fight the greatest battle in life… Even if everything in life is above your limits. Just run off to somewhere,where no one can find you…But make sure you are alive never ever think about an end..just wait….everything may get better….even if it’s not just hold on…you will find light…

When you hear about someone’s suicide ,you may say that” I had no idea of why him or her doing that”…..”I thought that they are doing good”….”I never thought that they would do something like this”…..You may think that you could have asked them something…you will really wish to have saved them ..But then know that it’s already too late…you should have done it before…you should have asked…

Guys it doesn’t hurt to ask perhaps it helps… We all have our ups and downs and sometimes its more than that… If you think something is wrong with someone don’t run away …Walk up to them and talk…. Just talk…just tell them to listen…ask them to speak up…. to hold on..tell them that they are not alone in this…

Tell them life is long enough… putting an end like this is not fair….Let them know rather than putting an end to their miseries use the possibility of everything getting better…. Tell them that if you end your life now you are not putting an end to your miseries but eliminating the only possibility of everything getting better…. Tell them that this moment will pass…..There is peace even in the darkest hour…. Ask them to feel their  heart, tell them that it’s a blessing to be alive…. Tell them that he is alive for a purpose….

So I just want to tell everyone that even if you are going through hell…you should keep going ..never try to stop the ride… You are free to fight through your difficulties…. You are holding the handle bars of your life…. So whatever happens or wherever life takes you just steer…. Just keep pedaling….Never make a permanent solution for a temporary problem.

Here I stop by praying not to lose anymore of my loved one’s to suicide… It’s new year coming in so lets take a resolution this time, not for others but for ourselves thatdon’t give up just because of the bad chapters in your life. keep going .Your story doesn’t end here! You can start writing it again!

Wishing you all a great year ahead… Happy new year ❣️

With love

– DONA ♥

-PONNU♥

പറയാതെ അറിഞ്ഞ സൗഹൃദത്തിന്…

പ്രിയ സുഹൃത്തേ,

ഒരുപാട് സുഹൃത്തുക്കൾക്കിടയിൽ എന്തുകൊണ്ട് ഞാൻ നിനക്കോരു കത്തെഴുതാൻ തീരുമാനിച്ചു എന്നെനിക്കറിയില്ല… ഇന്നലെയും എന്നോട് സംസാരിച്ച നിനക്കു ഇന്നീ കത്തെഴുതുന്നത്തിന്റെ കാരണമോ… ഇതിൽ എന്തെഴുതണമെന്നോ എന്താണ് നിന്നോട് പറയേണ്ടതെന്നോ  എനിക്കറിയില്ല…എന്നെങ്കിലുമൊരിക്കൽ നീയിതു വായിക്കുമോ എന്നും എനിക്കറിയില്ല….അക്ഷരങ്ങളിലൂടെ വിവരിക്കാൻ കഴിയുന്നതിനും അപ്പുറമാണ് നീയെനിക്കു നൽകിയ സൗഹൃദം…  എങ്കിലും ഞാനിതെഴുതുകയാണ്….

നിന്നെ പരിചയപ്പെട്ടതും നീ എന്നുമുതലാണ് എന്റെ സുഹൃത്തായി എന്നോടൊപ്പം യാത്ര തുടങ്ങിയതെന്നോ എനിക്കറിയില്ല… ഓർമയില്ല എന്ന് പറയുന്നതാവും ശെരി….ചിലപ്പോൾ നിനക്കോർമ്മയുണ്ടാവാം….ആദ്യമൊ ന്നും ഞാൻ നിന്നെ ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നതേയില്ല സാദാരണ ചില സുഹൃത്തുക്കളിൽ ഒരാൾ മാത്രമായിയിരുന്നു നീയെനിക്കു….പലരും നിന്നെപ്പറ്റി പറഞ്ഞു കേട്ടിട്ടുണ്ടെങ്കിലും സൺ‌ഡേ ക്ലാസ്സുകളാണ് നമ്മുടെ സൗഹൃദത്തിന് വഴിയൊരുക്കിയത്….. പിന്നീട് ഒരേ സ്കൂളിൽ പഠിക്കാൻ തുടങ്ങിയതോടെ ആ സൗഹൃദം വളരുകയായിരുന്നു…ആദ്യമൊക്കെ നിന്റെ പേരാണ് എന്റെ ശ്രദ്ധയെ ആകർഷിച്ചിരുന്നത്….സ്കൂളിലും ട്യൂഷൻ ക്ലാസുകളിലുമൊക്കെ  എപ്പോഴും തമാശകൾ പറഞ്ഞു ചിരിച്ചു കളിച്ചു നടന്ന നിന്നെയാണ് ഞാൻ കണ്ടിട്ടുള്ളത്…പിന്നീട് നിന്നെ അടുത്തറിയാൻ തുടങ്ങിയതോടെ നീയെന്നെ വ്യക്തി എന്നെ ഒത്തിരിയേറെ ആകർഷിച്ചു….

സൗഹൃദം ഒരത്ഭുതയായി എനിക്കു തോന്നിയതിനു നിന്നിലൂടെയാണ്…തുടർച്ചയായ ഫോൺ വിളികളോ സംഭാഷണങ്ങളോ ഒരുമിച്ചുള്ള യാത്രകളോ ഒന്നും എപ്പോഴും നമ്മുക്കിടയിൽ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല എങ്കിലും നിന്റെ  സൗഹൃദത്തിന് മറ്റെന്തിനേക്കാളും സൗന്ദര്യമാണ്….ദിവസവുമുള്ള ഫോൺ വിളികൾക്കും ഒരുമിച്ചുള്ള യാത്രകൾക്കുമൊക്കെ അപ്പുറം സൗഹൃദത്തിന്റെ മറ്റൊരു ലോകം നീയെനിക്കു നൽകി…നീ അറിയാതെ തന്നെ ഞാൻ നിന്നിൽ നിന്നു പഠിച്ച പാഠങ്ങൾ ഒരുപാടുണ്ട്…..

പറഞ്ഞു കേട്ട സൗഹൃദത്തെക്കാൾ പറയാതെ അറിഞ്ഞ സൗഹൃദം ആയിരുന്നു നിന്റേത്….ഭക്ഷണം കഴിക്കുമ്പോൾ മൊബൈൽ ഉപയോഗികരുതെന്നത് മുതൽ… രാത്രിയിലെ പല്ല് തേപ്പു വരെയുള്ളു ചെറിയ ചെറിയ കാര്യങ്ങൾ പോലും നിന്റെ ദേഷ്യത്തിലൂടെ നീയെനിക്കു പറഞ്ഞു തന്നു….പലപ്പോഴും ആ തെറ്റുകൾ ആവർത്തിച്ച എന്നെ നീ ക്ഷമയോടെ തിരുത്തി….ചെറുതെങ്കിലും എന്റെ പല തെറ്റുകളും ചൂണ്ടിടികാണുച്ചുകൊണ്ട് തെറ്റു കണ്ടാൽ ഇട്ടിട്ടു പോകുന്നവരല്ല… ആ തെറ്റു തിരുത്തി കു‌ടെ നിൽകുന്നവരാണ് യഥാർത്ഥ സുഹൃത്തെന്നു നീയെന്നെ പഠിപ്പിച്ചു…..

നിന്റെ മനസിൽ എന്റെ സ്ഥാനം എന്താണെന്നോ ഞാൻ നിനക്കാരാണെന്നോ എനിക്കറിയില്ല… ചിലപ്പോൾ നിന്റെ നിരവധി സുഹൃത്തുകളിൽ ഒരാൾ മാത്രമായിരിക്കാം ഞാൻ…പക്ഷെ എന്റെ സൗഹൃദത്തെയും സാമിപ്യത്തെയും ഏറ്റവുമധികം വിലമതിച്ച വ്യക്തിയാണ് നീയെനിക്കു…മനസ്സ് തുറന്നു ചിരിക്കാനും.. നോവുമ്പോൾ കരയാനും നീയാണ് എന്നെ പഠിപ്പിച്ചത്….തളരുമ്പോൾ താങ്ങായും ഇടറുമ്പോൾ കരുത്തായും.. വഴികാട്ടിയായും നീ കൂടെയുണ്ടെന്ന് നീ പറയാതെ തന്നെ ഞാനറിഞ്ഞു….കാലിടറിപ്പോഴൊക്കെ പിടിവള്ളിയായും കൈത്താങ്ങായും നീയറിയാതെ തന്നെ നീ എന്നോടൊപ്പം ഉണ്ടായിരുന്നു…. പലപ്പോഴും ദേഷ്യത്തോടെ  സംസാരിച്ച നീ അതൊക്കെ എന്നോട് പറയാതെ പറയുകയായിരുന്നു….

ഇടക്കെപ്പോഴൊ നിന്നിൽ നിന്നു ഞാൻ അകന്നതിനു കാരണം മറ്റുപലരെയും പോലെ നിനക്കും എന്നിലെ സുഹൃദം മടുക്കുമോ എന്ന ഭയം മാത്രമായിരുന്നു …പക്ഷെ എനിക്കു അവിടെയും തെറ്റി…ആദ്യപടി കയറിയപ്പോൾ കൈപിടിച്ചു കൂടെ നിന്ന നീ അവസാനപടിയിലും ഒപ്പമുണ്ടാവുമെന്ന് ഞാൻ മറന്നു..ഒരു ഹൃദയം കൊണ്ട് ഞാനതിനു ക്ഷമ ചോദിക്കുന്നു… നിന്നിൽ നിന്നും അകലാൻ ഞാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോളും എന്റെ ചിന്തകളിൽ എവിടെയോ നീ ഒളിച്ചിരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു… ആ ചിന്തകളാവാം എന്നെ നിന്നിലേക്ക്‌ തിരികെയെത്തിച്ചത്….പലപ്പോഴും കാരണങ്ങളൊന്നുമില്ലാതെ കാരണങ്ങളുണ്ടാക്കി ഞാൻ നിന്നോട് പിണങ്ങിയതൊക്കെയും നിന്റെ സ്നേഹത്തിനാഴമറിയാനായിരുന്നു…അതിനാലാവം നിന്റെ സൗഹൃദത്തേക്കാൾ എനിക്കാ പിണക്കങ്ങളോട് പ്രിയം തോന്നിയത്….

നന്ദി സുഹൃത്തേ…. !!                                 എന്തിനെന്നല്ലേ?

നന്ദി പറയേണ്ടതില്ലെന്നറിയാം….പക്ഷെ എന്റെ ഹൃദയത്തിന് നീ ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ട സുഹൃത്താണ്…..ആ ഹൃദയം നിന്നോട് നന്ദി പറയാൻ ആവിശ്യപെടുന്നു…പറയാതെ അറിഞ്ഞ സൗഹൃദത്തിന്….ഒപ്പം ചേർത്തതിന്…. സുഹൃത്തെന്ന സ്ഥാനം നൽകിയതിന്…. എന്റെ പുഞ്ചിരിക്കൾക്ക് ഒരു കാരണമായതിനു…എന്റെ സന്തോഷത്തിലും വിഷമങ്ങളിലും ഒരുപോലെ ചേക്കേറിയത്തിന്….തെറ്റും ശെരിയും തിരിച്ചറിയാൻ എന്നെ പഠിപ്പിച്ചതിന്… തെറ്റുകൾ തിരുത്താൻ ഉള്ളതാണെന്ന് ഓർമിപ്പിച്ചതിന്…എന്നിലെ കുറവുകളെ മനസിലാക്കിയതിനു… ഭംഗി വാക്കുകൾ കൊണ്ട് സ്നേഹം നടിക്കാതെ ദേഷ്യത്തിലൂടെയും കാളിയാക്കലുകളിയുടെയും എനിക്കു പലതും മനസിലാക്കിതന്നതിന്.. ജീവിതത്തിൽ ചിലതൊക്കെ മറക്കാനുള്ളതാണെന്നു ഓർമിപ്പിച്ചതിനു…മുന്നോട്ട് നടക്കാൻ എന്നോട് ആവിശ്യപ്പെട്ടതിനു…ഞാനറിയാതെ എന്റെ നിഴലായി എന്റെ ഒപ്പം നടന്നതിനു…ഞാൻ പറയാതെ തന്നെ എന്നിലെ ചെറിയ മാറ്റങ്ങൾ പോലും അറിയുന്നതിന്….എന്നെ പ്രാർത്ഥിക്കാൻ പഠിപ്പിച്ചതിനു…എന്റെ വഴക്കുക്കൾ പരിഹരിച്ചതിനു…ഞാനെത്ര വേദനിപ്പിചിട്ടും  സുഹൃത്തെന്ന സ്ഥാനം ഇപ്പോഴും എനിക്കു നൽകുന്നതിനു…എന്റെ ചെറിയ ചെറിയ കാര്യങ്ങൾ പോലും ശ്രദ്ധിച്ചതിനു…എന്നിലെ മണ്ടത്തരങ്ങളും പിടിവാശികളും സഹിച്ചതിനു… പലപ്പോഴും  നിനക്കു മാത്രമേ അതിനു സാധിച്ചിരുന്നുള്ളൂനീ ഒരുപാട് മാറിപ്പോയി എന്നു പലരും പരാതിപറഞ്ഞപ്പോഴും…. എന്നിലെ മാറ്റത്തിന്റെ കാരണം തിരക്കിയതിനും…അപ്പോഴും ഒരു പരാതിയും കൂടാതെ എന്നെ  സുഹൃത്തായി ചേർത്തുപിടിച്ചതിനു

ഒത്തിരിയേറെ കുറവുകളുണ്ടായിട്ടും ഒരു നല്ല സൗഹൃദം എനിക്കു സമ്മാനിച്ച നിനക്ക് ഒരു ഹൃദയം കൊണ്ട് ഞാൻ നന്ദി പറയുന്നു….

ഇതൊക്കെ ചിലപ്പോൾ നിനക്കോരത്ഭുതമായി തോന്നിയേക്കാം പക്ഷെ നീയറിയാതെ നീയെനിക്കു പലപ്പോഴായി പറഞ്ഞു തന്നതൊക്കെയാണ് ഇന്നെനിക്കു ശക്തി…ഇതൊക്കെ ഇവിടെ കുറിക്കുന്നതിനു കാരണം എനിക്കറിയില്ല…എന്നെങ്കിലുമൊരിക്കൽ ഞാൻ തുന്നിചേർത്ത ഈ അക്ഷരങ്ങളൊക്കെ നീ വായിക്കണം….അന്നുനീയറിയണം നീയെനിക്കെന്തായിരുന്നുവെന്നത്.. ഒരു സുഹൃത്തെന്ന നിലയിൽ നീയൊരു വിജയമാണെന്നതും… എന്റെ തെറ്റുകൾ നിന്റെ മനസിലെ എന്റെ സ്ഥാനത്തിന് ഭങ്കമേൽപ്പിച്ചോ എന്നറിയില്ല….എത്രനാൾ ഈ സൗഹൃദം നീയെനിക്കു നൽകുമെന്നും അറിഞ്ഞുകൂടാ…ഒരിക്കൽ നിന്റെ മനസിലോ ഹൃദയത്തിലോ സ്വപ്നത്തിലോ ചിലപ്പോൾ ഞാനുണ്ടായെന്നും വരില്ല… എങ്കിലും നീ മറക്കരുത് ആരുമില്ലായെന്നു തോന്നുമ്പോഴൊക്കെയും നിന്റെ സുഹൃത്തായി നിന്നോടൊപ്പം ഞാനുണ്ടാകും.

എന്ന്,

🖤🖤🖤

A NO to them is a YES to yourself..!!

I was very confused and didn’t knew what to write this time. I thought of so many topics but nothing could perfectly fit into my concepts of thoughts to be delivered to you guys! Then it so happened that one of my friend wanted me to post a pic of mine on a social media platform… Initially I didn’t knew what to say….I couldn’t say no because she was a very  dear friend of mine….and I really didn’t want to hurt her..so I  gave it a second  thought.. posting or doing something because your dear one’s wanted you to do that and that you don’t prefer to do so but surprisingly you end up doing that because you don’t want to disappoint anyone in your life..but ever thought of it deeply???? 

No right….but that day I did something unusual ..I said no,no to her request….because personally I was not interested and I didn’t prefer to do something that actually I was not willing for… I tried my level best not to hurt anyone but that doesn’t mean I have the right to hurt myself or have lost the right to say NO. Then from this strange situation, I got the idea for my next blogg..I felt that most of us may face this dilemma in their life…but the difference is I took out some time to think about this sensitive issue in a different way giving it a different approach….guys! Sometimes its okay to say no..

“Half of the troubles of this life can be traced to saying yes too quickly and not saying no soon enough.” 

In today’s fast paced world, it seems like the need to say no is absent in most people. You can’t say no because people will look at you with judging eyes. You can’t say no because you will most likely upset your near and dear ones. And you can’t say no because you feel guilty and scared that no one will like you anymore.I understand your situation completely.

Now it’s confession time!! I was someone who used to say yes all the time too because the thought of saying no cripples me. Now, I regret the times when I failed to say no just because of fear.

NO “such a small word and yet so many of us have a real problem with it to the point that we can make ourselves ill by always saying, yes, always agreeing to things we don’t want to do and always trying to please others.

My friend, it’s time you start saying no. No to people you don’t like, no to parties you don’t even fancy and certainly no to activities that don’t make you a better person.

Go ahead and say no, because:

1.you don’t owe anybody anything

Contrary to popular opinion, you are not really obligated  to do something to someone. Even if you are a great friend, you’re not always obligated to be the subject of your  friend’s whim every time.

2. You can never control everybody’s opinion of you.

Whatever you do, whatever you say, people will judge you either fairly or harshly. Don’t sweat this small thing. Don’t let it ruin your day. If you’re basing your decision whether to say yes or to say no on the fact that you care about what other people will say, then stop. It’s not worth all the trouble.

3. You’re the only one who can really  identify your priorities in life.

Your happiness will be made up of the choices that you make in life. If you’re not sure about something, say no to it. If you’re hesitant because you know deep inside your heart that you’re not too thrilled about the idea, then say no. If it’s not really what you want,then say no. No one can tell you which specific activities you should be doing to feel happy and fulfilled in life. You are the only one who can do this for yourself.

3.You are the decision maker ; you are the sufferer!

A lot of people ignore this fact but it still is true: you are the person who is going to be mostly affected by the decisions you make in your life. If you decide to do something and fail to follow through, you’re the one who’s going to be most stressed. For example – If you say yes to a lifetime commitment that you’re not really happy about, you’re the one who’s going to suffer terribly in the long run.

5. Life moves on.

Life flows, it moves and it progresses whether you say no or not. You can spend the rest of your life hurrying, fast-tracking and running around because you say yes all the time…

Or you can spend your life relaxing, moving at a gentle pace and savoring every minute because you say no to the things that don’t really matter.Lastly , anyone who can’t say NO is living someone’s else life.Personal power is having the ability to say no..whatever that maybe…start saying yes to empowerment!!

So guys feel ok about saying no to someone you love, to a friend, to a parent or child, to a job or relationship. Its ok to say no to anything or anyone that cause you pain or makes you uncomfortable. You can put yourself first,you can set limits and boundaries. You don’t ever have to settle for something or someone that doesn’t feel right. You should take care of yourself and if that means saying no, it’s more than OK

It’s your call. Live the life you want! Make your own destiny. It all start if you realize that it’s okay to say no.

Hey about that friend..she appreciated me for expressing my views so clearly without hesitating or thinking that what the other person may feel..she also said that it’s rare that people express their feelings as it is..and replied with a smile…”sometimes it’s okay to say NO.”🤗🤗

” I apologize for not posting anything for a long time..for the past few weeks I was busy with my exams. I’ll try not to repeat this… Sorry “

I choose to forgive…

We live in a fallen world where offences and serious grievances occur in every person’s life .These painful situations, no matter how slight or serious, demand that we face the question,” Does God expect me to forgive?”

I say yes!!! You are supposed to forgive..forgiving isn’t something you do for someone else . It’s something you do for yourself. “To forgive is to set a prisoner free and discover that the prisoner was you“. People hurt each other it happens to everyone intentionally , unintentionally, regretfully or not. It’s a part of what we do as people. The beauty is that we have the ability to heal and forgive …

Revenge ..the very moment we are hurt , the next thing that comes to our mind is REVENGE. Shakespeare once said “if you prick us do we not bleed ? if you tickle us do we not laugh? And if you wrong us shall we not revenge? “….But what if I say revenge is self destructing? An eye for an eye only makes the whole world blind.. So never seek revenge on someone…rather ignore them,help them if possible, smile at them and never let them hurt you once again. My dear beautiful soul ….you have to take a high road …you should remind yourself that your smile is the best revenge for someone that lead you down …if anyone slaps you on the right cheek, let him slap you on left too..that should be our attitude…And remember! Those who hurt you will eventually screw up themselves and if you’re lucky enough, God will let you watch…so let Karama decide..!!!

Forgiveness does not mean ignoring what has been done or putting a false label on an evil act .It means ,rather the evil act no longer remains as a barrier to your life . Forgiveness is a catalyst creating the atmosphere necessary for a fresh start and a new beginning.

Strength is forgiving people that don’t even feel sorry for their action.  Strength is putting a smile on your face when you want to cry a river.. . Strength is not hurting those who hurt you …strength is forgiving others…When you decide to forgive.. when  you decide to throw a smile at those who created a hell around you…at that very moment you will reach the greatest level of maturity....

When people throw you stones, it’s because you are a good tree full of fruits.They see a lot of harvest in you. Don’t go down to their level by throwing them back the stones, but throw them your fruits so the seeds of yourself may inspire them to change their ways, coz you never look good trying to make someone else look bad. Sometimes you just have to turn around, give a little smile, throw the match and burn that bridge .

I know that it’s not that easy to forgive someone especially when a person has wronged you in the worst possible way. But don’t become a hostage to your past…you should let go of the resentment or the need for revenge. Don’t remind yourself of what should have been,you deserve a better life so release it and let it go…move on ..❤

Anyone can show love to those who are nice to them …but real love , is loving someone who is not nice to you for whatever reason….coz its said that …

Love your enemies ,bless those who curse you .Do good to those who hate you and pray for those who persecute you❤

LET ME TELL YOU A STORY…

പ്രായത്തിന്റെ ചാപല്യം മൂലമാവണം മറുത്തൊന്നും ചിന്തിക്കാതെ ജീന അവന്റെ പ്രണയാഭ്യർത്ഥനക്കു മുന്നിൽ സമ്മതം മൂളി….ഒരു മിഡിൽ ക്ലാസ്സ്‌ കുടുംബത്തിൽ ജനിച്ച ഒരു സാദാരണ പെൺകുട്ടിയായിരുന്നു അവൾ….സൗഹൃദം മാത്രം കുട്ടിനുണ്ടായിരുന്ന അവൾക്കു പ്രണയത്തിനോട് വല്ലാത്ത കൗതുകമായിരുന്നു…. അങ്ങിനെയാണ് അതനുഭവിച്ചറിയാൻ അവൾ തീരുമാനിച്ചത്…

അവരുടെ  ആദ്യനാളുൾ സന്തോഷം നിറഞ്ഞതായിരുന്നു….അവരൊന്നിച്ചു ആടിപാടി പാറിപ്പറന്നു….ദിവസങ്ങൾ പോവുന്തോറും   അവൾ അറിഞ്ഞു തുടങ്ങി തന്നെ ഇഷ്ടപ്പെട്ടതിനു അവൻ പറഞ്ഞ കാരണങ്ങളെ അവൻ വെറുക്കുന്നുവെന്നത്…. അവളുടെ ഇഷ്ടങ്ങൾ അവന്റെ അനിഷ്ടങ്ങളായിരുന്നുവെന്നത് … അവളുടെ സ്വപ്നങ്ങൾക്ക് നിറം പകരാനും അവനാവില്ലയെന്നത്…എങ്കിലും അവിടെ ജയിച്ചത് അവനോടുള്ള അവളുടെ സ്നേഹമായിരുന്നു….അവനു മുന്നിൽ അവളുടെ ഇഷ്ടങ്ങളെ അവൾ കാര്യമാക്കിയതേയില്ല….അവനിലെ നന്മയെ അവൾ ബഹുമാനിച്ചുകൊണ്ടേയിരുന്നു….അവന്റെ സന്തോഷത്തിനായി അവൾ പ്രാർത്ഥിച്ചു…ആ യാത്രയിൽ അവനോടൊത്തുപോവാൻ അവൾ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ടേയിരുന്നു….എങ്കിലും  പല കാരണങ്ങളും നിരത്തി പതിയെ അവളെ അവൻ ഒഴിവാക്കി…..അപ്പോഴും മറുത്തൊന്നും പറയാതെ അവളത് ഉള്ളിലൊതിക്കി….അവന്റെ തീരുമാനത്തെ  അംഗീകരിച്ചു…

“Once a thread is broken, you cannot redo it… even if you try there is always a knot that is left behind

എല്ലാം മറന്നു മുന്നോട്ടു പോവാൻ തീരുമാനിച്ച ജീനയുടെ മുന്നിൽ കുറച്ചുനാളുകൾക്ക് ശേഷം വീണ്ടും  പ്രണയാഭ്യർഥനയുമായി  അവനെത്തി….അവനോടുള്ള സ്നേഹം അപ്പോഴും ഉള്ളിൽ സൂക്ഷിച്ച ജീന സകലതും മറന്ന് വീണ്ടും ഒരു സാഹസത്തിനുതയാറായി….അവർ വീണ്ടും പരസ്പരം സ്നേഹിച്ചുതുടങ്ങി.. ആ യാത്രക്കിടയിൽ അവൾക്കു അവളെ തന്നെ നഷ്ടമാകുന്നത് അവൾ അറിഞ്ഞതേയില്ല….സ്വന്തമെന്നു കരുതിയ പലതും… പല ഇഷ്ടങ്ങളും അവന്റെ സ്നേഹത്തിനുമുന്നിൽ അവൾ വേണ്ടെന്നു വെക്കുകയായിരുന്നു…. പഴയതിൽ നിന്നു ഒട്ടും വ്യത്യസ്തനല്ലായിരുന്ന അവൻ അവളിൽ മറ്റാരെയോ സൃഷ്ടിക്കാനുള്ള ശ്രമത്തിലായിരുന്നു…അവനിഷ്ടമുള്ളതു പോലെ തന്നെ മാറ്റിയെടുക്കാൻ അവൾ തയ്യാറാവുക തന്നെ ചെയ്തു…  അവനതിൽ വിജയിച്ചു….അപ്പോഴേക്കും ജീനക്ക് അവളെ പൂർണമായും  നഷ്ടമായിരുന്നു…..സകലതും സഹിക്കുന്ന ആ പെൺജന്മം അവനെ നഷ്ടമാവാതിരിക്കാൻ  സ്വയം നഷ്ടപ്പെടുതുകയായിരുന്നു…അതിലവൾ ക്കു പരിഭവമോ പരാതിയോ ഇല്ല….അവളവനെ സ്നേഹിച്ചുകൊണ്ടേയിരുന്നു… അവനോടുള്ള അവളുടെ സ്നേഹം നിസ്വാർത്ഥമായിരുന്നു…അവന്റെ ചിന്തകൾക്കും സ്വപ്നങ്ങൾക്കും അവളൊരിക്കലും തടസ്സം നിന്നതേയില്ല…    അവളവനെ പൂർണമായി വിശ്വസിക്കുക തന്നെ ചെയ്തു….

അവന്റെ സ്നേഹത്തിനുമുന്നിൽ അവൾ ഭൂമിയോളം  ക്ഷമിക്കുകയായിരുന്നു…ഒരിക്കൽ മാതാപിതാക്കളാണോ  താനാണോ നിനക്കു വലുതെന്ന അവന്റെ ചോദ്യം ഒരുപാട് കാര്യങ്ങൾ ജീനയെ ഓർമിപ്പിച്ചു…ഉത്തരത്തിനായി രണ്ടാമതൊന്ന് ആലോചിക്കേണ്ടി വന്നില്ല…മാതാപിതാക്കൾ… അവളുടെ ജീവനും ജീവിതവും അവരായിരുന്നു…. പിന്നീട് പലപ്പോഴും അവൻ ആ ചോദ്യം ആവർത്തിച്ചു….”മാതാപിതാക്കളും,  പ്രണയവും” രണ്ടിലൊന്ന് തിരഞ്ഞെടുക്കാൻ അവൻ അവളെ നിർബന്ധിച്ചുകൊണ്ടേയിരുന്നു….സ്നേഹത്തിന്റെ തുലാസിൽ അവൾക്കു അളന്നു നോക്കേണ്ടി വന്നില്ല…..ജന്മം നൽകിയവരെ  തന്നെയായിരുന്നു അവൾക്കു പ്രണയത്തെക്കാൾ  പ്രിയം…അവളിലെ പ്രണയം മാതാപിതാക്കളുടെ സ്നേഹത്തിനു മുൻപിൽ കീഴടങ്ങുകയായിരുന്നു…..അന്നവൾ യഥാർത്ഥ  പ്രണയമെന്തെന്നു തിരിച്ചറിഞ്ഞു.. നിങ്ങളുടെ മാതാപിതാക്കളെ കൂടുതൽ സ്നേഹിക്കാൻ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നതാണ്  പ്രണയം… അവരെ ഉപേക്ഷിക്കാൻ ആവശ്യപെട്ടത് പ്രണയമായിരുന്നില്ല… ജീവൻ നൽകിയവർക്കാണ്  ജീവിതവും നൽകാനുള്ള അവകാശമെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞു അവൾ…അവനുവേണ്ടി സകലതും സഹിച്ച അവൾക്കു മാതാപിതാക്കളെ വേദനിപ്പിക്കാനായില്ല… അവരുടെ സ്നേഹം കണ്ടില്ലെന്നു നടിക്കാനുമായില്ല….. അങ്ങനെ ആ പ്രണയം വേണ്ടെന്നു വെച്ചപ്പോഴും അവളിൽ ഒരു  പ്രതീക്ഷ ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്നു  താൻ സ്നേഹിച്ചവൻ തന്റെ മാതാപിതാക്കളുടെ അനുവാദത്തോടെ തന്റെ അരികിൽ തിരികെയെത്തുമെന്നത്…അവനും അവളുടെ ആ തീരുമാനത്തെ പൂർണമായും അംഗീകരിച്ചു….അവനെ സ്നേഹിച്ചതിൽ അഭിമാനം തോന്നിയ അവൾ അവന്റെ വരവിനായി കാത്തിരുന്നു 

Months passed by….she was all calm , her friends used to ask her about their relationship but she never explained … deep inside she was hiding a bitter truth ….A truth that could have created a black mark to his character. But she never wanted others to hate him soo she found happiness in lying. She hoped that he would come back to her as a better person. Days passed…On that day jeena heard something that broke her positive soul into pieces… something that she never imagined would ever happen, yes something that changed her …Now the biggest problem of all the problems…#its your mistake #uareagirl #ushouldsuffer #youdideverything .she was all upset   after knowi, someone whom she loved soo much, someone for whom she was all ready to change herself , adjust herself would ever tell something like this about her…this very self proclaimed mr.perfect did everything possible to ruin jeena…To hurt her, to break her,to insult her…he blamed jeena for everything….. he said this manipulated story of his to everyone (from  his friends to jeena’s friends) maybe to earn sympathy or to maintain his mr. Perfect image.

Jeena realised that her friends started distancing from her…they behaved all differently. They all believed the manipulated story of him. She was all sad, but then she realised that if someone could leave you soo easily, they were never really meant for you..so let them gooo….she decided to move on ..she was okay with her friends talking behind her back because she knew that being alone has a power that very few people can handle. 1,2,3,4 …soon Alone by herself she built the kingdom that she wanted…she regained the lost beauty of her soul. She unchanged the change he brought to her and then she emerged as the most beautiful gem that he or anyone else could ever think offff….the irony is she again met him many times..so many times…that everytime she saw him she just smiled at him , more than she ever used to..because she knew that “hating someone makes them important ,forgiving someone makes them obsolete”. She forgave everything… She also had the chance to take revenge on him or atleast she could have punished him for his deeds ,but she did nothing coz she believed that the best revenge was ” a massive success”. She just killed him with her success and burned him with her smile… Its crazy how loss triggers love…but there was no turning back as she fixed that in her mind…

She moved on and I feel sorry for you mr.perfect,because she overlooked your flaws , your temper, your selfishness,your inability to love anyone but yourself . She could have chosen anyone in the world But she still chose you everytime, all you are now is a crease in her past , a scar on her chest, a memory that fades faster than a photograph of you in a sealed box, hidden. And now she choose to forgive you…She will seek revenge on you ..but that won’t be by the way that you used to hurt her…her smile and her success will be her greatest revenge on you . Maybe she will fight for someone who loves her ,instead of someone who sucks the life out of her, never satisfied...

Dear one’s find strength in forgiveness coz it takes a strong person to say sorry and an even stronger person to forgive…and someone much more greater to ignore them....

ഏറ്റം സുരക്ഷിതമായ കരങ്ങളിലായിരുന്നില്ലേ ഞാൻ…?

കുറച്ചു നേരമായി അച്ഛനും അമ്മയും ആ മുറിക്കുമുന്നിൽ കാത്തുനിൽക്കുന്നു…പുറത്തു നല്ല മഴയുണ്ട്….ഞാൻ കാണാൻ കൊതിക്കുന്നൊരു മഴ.. ആകാശത്തിന്റെ കിളിവാതിലുകൾ തുറന്നു പെയ്യുന്ന മഴയെ ഞാൻ പ്രണയിക്കുന്നു…. “കയറി വരൂ..! ” ആ മുറിക്കുള്ളിൽ നിന്നുമൊരു ശബ്ദം…മറ്റെന്തോ ചിന്തിച്ചു നിൽകുകയായിരുന്ന അമ്മ പെട്ടെന്ന് ഉണർന്നു…രാവിലെ മുതൽ അമ്മ വളരെ അസ്വസ്ഥയായിരുന്നു എന്തായിരിക്കും കാരണം?.. അമ്മയുടെ മുഖം വല്ലാതെ വിളറിയിരുന്നു…അമ്മയുടെ ശബ്ദത്തിലെ മാറ്റവും ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നു…അമ്മയുടെ നിരാശ നിഴലിക്കുന്ന കണ്ണുകൾ കണ്ടിട്ടാവണം…. തെല്ലൊരു ആലസ്യത്തോടെ ആ മുറിയിലിരുന്ന വ്യക്തി ഇരിക്കാൻ ആവിശ്യപ്പെട്ടു….ഞാൻ എവിടെയോ കേട്ടു മറന്നൊരു ശബ്ദം….ആ ശബ്ദം എന്നെ ഭയപ്പെടുത്തുന്നതു പോലെ എനിക്കു തോന്നി…ആരായിരിക്കും അത്?… അമ്മയും അച്ഛനും എന്തിനാ ആ വ്യക്തിയെ കാണാൻ വന്നിരിക്കുന്നത്? ഇങ്ങനെ ചില ചോദ്യങ്ങൾ എന്റെ മനസിലൂടെ മിന്നിമറഞ്ഞു… അവരെന്തോ കാര്യമായ ചർച്ചയിലാണ് അമ്മ ഒന്നും സംസാരിക്കുന്നില്ല… അമ്മയുടെ ഹൃദയമിടിപ്പുകളിൽ ഇടക്കുണ്ടാവുന്ന മാറ്റം എനിക്കറിയാൻ കഴിയുന്നുണ്ട്.. എന്താണ് അവർ സംസാരിക്കുന്നത്? പെട്ടെന്നു ക്രുരനായ ഒരു മനുഷ്യൻ എനിക്കു മുന്നിൽ പ്രത്യക്ഷപെട്ടു അയാളോടൊപ്പം ചെല്ലാൻ എന്നോട് ആവിശ്യപ്പെട്ടു… അയാളുടെ കാലൊച്ചകൾ പോലും എന്നെ ഭയപ്പെടുത്തി…. ആരാണയാൾ എന്ന ചോദ്യത്തിനു അയാൾ തന്ന മറുപടി എന്റെ ശരീരത്തിലൂടെ അരിച്ചിറങ്ങി….”നിനക്കു പോകാൻ സമയമായി നിന്റെ മരണമാണ് ഞാൻ…” ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞുകൊണ്ട് അയാൾ ആർത്തട്ടഹസിച്ചു…മരണത്തിനു എന്നോട് അടങ്ങാത്ത കൊതിയുള്ളതായി എനിക്കു തോന്നി…ജനിച്ചാൽ ഒരുനാൾ മരിക്കണം. പക്ഷെ ഞാൻ ജനിച്ചിട്ടില്ലല്ലോ? അതെ… ! ഞാൻ ജനിച്ചിട്ടില്ല…. അമ്മയുടെ ഉദാരമാകുന്ന സ്നേഹത്തൊട്ടിലിൽ വളർന്നുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ് ഞാൻ…

” അബോർഷൻ ” അടുത്ത നിമിഷം ആ വാക്കുകൾ എന്റെ കാതുകളിൽ മുഴങ്ങിക്കേട്ടു… കൊടുംവേനലിലും എനിക്കു തണലേകും എന്നു കരുതിയവന്റെ അധരത്തിൽനിന്നാണ് അവ പുറപ്പെട്ടത്. രാവിലെ മുതൽ അവർക്കിടയിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന നിശബ്ദതക്കും, അമ്മയുടെ മുഖത്തെ നിസ്സഹായതക്കും, കണ്ണുകളിലെ നിരാശക്കും പിന്നിലെ കാരണം ഞാനറിഞ്ഞു… സ്വപ്നങ്ങളെല്ലാം ബാക്കിയാക്കി എന്നെയവർ പറഞ്ഞുവിടാൻ തയ്യാറാവുകയാണ്. എന്നെ എങ്ങനെ ഇല്ലാതാക്കണം എന്നു തീരുമിക്കുകയാണ് അവർ…മരണം എന്നെ നോക്കി അട്ടഹസിച്ചത് എന്തിനെന്നു ഞാൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു…

കുറച്ചുനാളുകളെ ആയിരുന്നുള്ളു എന്നിൽ ജീവന്റെ തുടിപ്പുകൾ ആരംഭിച്ചിട്ട്. എന്നെ അയച്ചവൻ എന്നോട് പറഞ്ഞിരുന്നു ഭൂമിയിലെ ഏറ്റവും സുരക്ഷിതമായ കരങ്ങളിലാണ് താനെന്നു.

അമ്മേ നിന്നോട് മാത്രമായി പറയാൻ ഒരുപാടുണ്ടെനിക്ക്…എന്റെ പിഞ്ചു ഹൃദയം തുടിച്ചുതുടങ്ങിയ നാൾ മുതൽ ഞാൻ നിന്നെ അറിഞ്ഞിരുന്നു…കുറച്ചുനാളുകൾ നീയറിയാതെ ഞാൻ നിന്നോടൊപ്പം ഉണ്ടായിരുന്നു… നിന്റെ എപ്പോഴുമുള്ള ക്ഷീണത്തിനും അടങ്ങാത്ത വിശപ്പിനും കാരണം ഞാനായിരുന്നു. എന്റെ വരവ് അച്ഛനെയും അമ്മയെയും ഒത്തിരി സന്തോഷിപ്പിക്കുമെന്നു എനിക്കറിയാം.. .. ഞാനും കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു നിങ്ങളുടെ കുഞ്ഞായി ഞാൻ പിറന്നുവീഴുന്ന ആ ദിവസത്തിനായി…നാല് ആഴ്ചകൾ ഒക്കെ കഴിഞ്ഞപ്പോഴാണ് നിന്റെ ഉള്ളിലെ എന്റെ സാനിധ്യം നിന്നെയറിയിക്കണെമെന്നു ഞാൻ തീരുമാനിച്ചത്…അന്നു നീ തലചുറ്റിവീണത് എനിക്കുവേണ്ടിയായിരുന്നു…അന്ന് അമ്മക്ക് വേദനിച്ചോ? എത്രയും സ്നേഹം നിറഞ്ഞ അമ്മേ വളരെ ചെറുതാണ് ഞാൻ.. എങ്കിലും എന്റെ ഹൃദയം തുടിക്കുന്നുണ്ട്.. എത്രയും വേഗം നിന്റെ മുഖം ദർശിക്കണമെന്നു എനിക്കാഗ്രഹമുണ്ട് പക്ഷെ ഇപ്പോൾ എനിക്കതിനാവില്ല….നിന്റെ ഉദരത്തിൽ ഞാൻ സുരക്ഷിതയാണ്…നീയാണ് എന്റെ ലോകം നിന്റെ ഉദരത്തിലെ സ്നേഹത്തൊട്ടിലിൽ സ്വപ്നങ്ങളുടെ ചിറകിൽ മോഹങ്ങളുടെ ഊഞ്ഞാലിൽ ഞാൻ നിനക്കൊപ്പം വളരുകയാണ്…നീയാണ് എന്റെ മാലാഖ… ഞാൻ കാണുന്ന സ്വപ്നങ്ങളെല്ലാം നിന്നോടൊപ്പമായിരുന്നു… നിന്റെ അമ്മിഞ്ഞപ്പാൽ നുകരാനും നിന്റെ കഥകൾ കേൾക്കാനും എനിക്കെത്ര ആഗ്രഹമെന്നറിയോ? നിന്റെ വിരൽത്തുമ്പിൽ പിടിച്ചു പിച്ചവെക്കാൻ എന്റെ കാലുകൾ കൊതിക്കുന്നുണ്ട്…

നിന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പുകൾ എനിക്കു താരാട്ടു പാട്ടുകളാണ്…. നിന്റെ ഗർഭപാത്രത്തിലെ ചുടിൽ നിന്നോട് പറ്റിച്ചേർന്നു കിടക്കുകയാണ് ഞാൻ….ഭൂമിയിലെ പൂക്കളും പുഴകളും മഴയും മലയുമൊക്കെ നിന്നിലൂടെയാണു ഞാനിപ്പോൾ കാണുന്നത്….എനിക്കേറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ട ശബ്ദം നിന്റേതാണ്…ചില പദങ്ങൾ നീ ഉരുവിട്ടപ്പോഴും ചില പദങ്ങളിൽ നീ പുഞ്ചിരിച്ചപ്പോഴും ചിലപ്പോൾ മുറിഞ്ഞ വാക്കുകളാൽ …. പിന്നെ തുടരെത്തുടരെയുള്ള വാക്കുകളാൽ.. മറ്റുചിലപ്പോൾ പാതി ചുണ്ടിൽ തന്നെ നിന്നുപോയ വാക്കിൻകഷ്ണങ്ങളാൽ നീ സംസാരിക്കുന്നത് ഞാൻ കേട്ടിരിക്കും.. നീ കരയുമ്പോൾ നിന്നോടൊപ്പം ഞാനും കരയുന്നുണ്ട്… നീ പുഞ്ചിരിക്കുമ്പോൾ
ഞാനും നിന്നോടൊപ്പം പുഞ്ചിരിക്കുന്നുണ്ട്…എന്റെ വരവ് നിനക്കു ചില ബുദ്ധിമുട്ടുകൾ ഉണ്ടാകുന്നുണ്ടെന്ന് എനിക്കറിയാം….അമ്മയെന്നുള്ള എന്റെ വിളിക്കായി നീ കാതോർത്തിരിക്കുകയാണെന്നും എനിക്കറിയാം…ഭുമിയിലേക്കു വരാൻ എനിക്കു നിന്റെ അനുവാദം ആവിശ്യമാണ്…ഞാനെന്റെ വരവറിയിച്ചപ്പോൾ സകല വേദനകളും സഹിച്ചു എന്നെ ലോകത്തിനു സമ്മാനിക്കാൻ നീ തയാറായതല്ലേ…

നിങ്ങൾക്ക് ഓർമ്മയുണ്ടോ ഞാനെന്റെ വരവറിയിച്ച ആ ദിവസം…ഒരു സ്‌ക്രീനിലൂടെ നിങ്ങളെന്നെ കൺനിറയെ കണ്ട ആ ദിവസം…എന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പുകളെ നിങ്ങൾ തൊട്ടറിഞ്ഞ ആ ദിനം…എന്തെന്നില്ലാത്ത സന്തോഷമായിരുന്നു എനിക്കന്ന്….നിങ്ങളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞതും, ചുണ്ടിൽ ചെറുപുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞതും, ഉള്ളിൽ ആഹ്ലാദം നിറഞ്ഞതും ഞാനറിഞ്ഞിരുന്നു….

വിയർപ്പിനു പോലും സ്നേഹത്തിന്റെ ഗന്ധമെന്ന് ഞാൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞത് അന്ന് അച്ഛൻ അമ്മയെ ചേർത്തുപിടിച്ചപ്പോഴാണ്.. ആ സാമിപ്യം.. ആ നെഞ്ചിന്റെ ചൂട് ഞാനും അറിഞ്ഞിരുന്നമ്മേ… ഇരുട്ടിൽ അവനെനിക്കു വെളിച്ചമാകുമെന്ന് നിന്റെ കൈകൾ കോർത്തു പിടിച്ചുകൊണ്ടു അവൻ തെളിയിച്ചതാണ്.. എന്റെ ചിറകുകളും എന്റെ ആകാശവും എന്റെ സൂര്യനും സൂര്യോദയവയും അവനാണെന്ന് എനിക്കറിയാമായിരുന്നു.

അച്ഛാ..നിന്റെ സാമിപ്യം ഞാനെന്നും അറിഞ്ഞിരുന്നു.. നിന്റെ കൈകളിൽ ഞാൻ സുരക്ഷിതയാണ്… കർക്കശക്കാരനാണെന്നെനിക്കറിയാം… പക്ഷെ നിന്റെ നെഞ്ചിന്റെ താളവും ആ നെഞ്ചിലെ തീയും എനിക്ക് താരാട്ടായിരുന്നു…..

പക്ഷെ അന്ന് എന്നെ സ്വീകരിക്കാൻ തയാറായ നിങ്ങൾ ഇപ്പോൾ എന്തുകൊണ്ടാ എന്നെ കൊന്നുകളയാൻ തീരുമാനിച്ചത്? നിങ്ങൾക്ക് ലഭിച്ച സ്നേഹസമ്മാനം ആയിരുന്നില്ലേ ഞാൻ? ഞാനെന്തു തെറ്റാ ചെയ്തേ?

ഇപ്പോൾ ദാ ഈ മുറിയിൽ എനിക്കായുള്ള മരണമണി മുഴങ്ങികേൾക്കുന്നു…”ഇതു പെൺകുഞ്ഞാണ്, ഈ കുഞ്ഞു നമ്മുടെ ജോലിയെ ബാധിക്കും” എന്നച്ഛൻ പറഞ്ഞപ്പോൾ അമ്മക്ക് തടയായിരുന്നില്ലേ…..എനിക്കു കാവൽ നിൽക്കുമെന്ന് ഞാൻ കരുതിയവന്റെ വാക്കുകൾ… അതെന്റെ കുഞ്ഞു ഹൃദയത്തെ കീറിമുറിച്ചു… സുരക്ഷിതമെന്ന് ഞാൻ കരുതിയ ഗർഭപാത്രം എനിക്കു കൊലക്കളമാവാൻ പോകുന്നു… ഞാൻ കേട്ടു മരണത്തിന്റെ കാലൊച്ചകൾ.. അതെന്നിലേക്കു വരവുതെ എന്നു ഞാൻ പ്രാർത്ഥിച്ചു…എന്നെ കൊല്ലരുതെ എന്നു ഞാൻ നിങ്ങളോടപേക്ഷിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു…..എന്റെ കൈകാലുകൾ ഇളക്കി ഞാൻ ആവുന്നത്ര പ്രതിഷേധിച്ചു… പക്ഷെ എന്റെ ശ്രമം നിന്റെ വയറിനെ നോവിക്കുന്നുണ്ടെന്നറിഞ്ഞപ്പോൾ അതുപേക്ഷിക്കാനേ എനിക്കായുള്ളു… അലറിക്കരഞ്ഞെങ്കിലും എന്റെ രോദനം അച്ഛനും അമ്മയും ചെവിക്കൊണ്ടതേയില്ല

എന്നെ കൊല്ലാൻ സമ്മതം മൂളിയപ്പോൾ നീ മറന്നുപോയിരുന്നോ അമ്മേ … എന്നിലെ ജീവന്റെ തുടിപ്പ് ആദ്യമറിഞ്ഞവൾ നീയാണെന്നത്… എന്നിലെ ശ്വാസത്തിന്റെഗതി ആദ്യമറിയേണ്ടതും നീയാണെന്നത്… എന്നിലെ ചലനം ആദ്യമറിഞ്ഞതും നീയാണെന്നത്…. എന്നിലെ കുസൃതികൾ ആദ്യമറിയേണ്ടതും .. എന്നിലെ സങ്കടവും സന്തോഷവും ആദ്യമറിഞ്ഞതും നീയാണെന്നത്… എന്റെ ദൈവം നീയായിരുന്നു എന്നത്….നീ മറന്നുപോയോ…? അച്ഛാ ഞാനൊന്ന് ചോദിക്കട്ടേ ഞാനൊരു ആൺകുട്ടിയായിരുന്നെങ്കിൽ അച്ഛനെന്നെ സ്വീകരിക്കുമായിരുന്നോ? അച്ഛന്റെ കുഞ്ഞു രാജകുമാരിയാവാൻ കൊതിച്ചതല്ലേ ഞാൻ…

അമ്മേ അച്ഛാ… ദാ അവരെന്നെ കൊല്ലാൻ ആയുധങ്ങളുമായി വരുന്നു… അമ്മേ ഒന്നു പറഞ്ഞുകൂടേ നിനക്കെന്നെ വേണമെന്ന്….? അവരെ തടഞ്ഞുടെ നിനക്ക്? ഒന്നുമുരിയാടാതെ ഒന്നു കരയാൻ പോലുമാവാത്ത എന്നെ കേട്ടില്ലെന്നു നടിക്കാൻ നിനക്കെങ്ങനെ സാധിച്ചു? ഓപ്പറേഷൻ തിയേറ്ററിന്റെ ഇരുണ്ട വെളിച്ചത്തിൽ മുയർച്ചയുള്ള ആയുധങ്ങൾ സജ്ജമായിരുന്നു… എന്റെ പ്രതിഷേധം ആരും വകവെക്കുന്നതെയില്ല….എനിക്കു വേണ്ടി വാദിക്കാനും ആരുമുണ്ടായിരുന്നില്ല…എന്റെ ദൈവം പോലും.

അവർ ദാ എന്റെ വിരലുകൾ മുറിച്ചു മാറ്റുകയാണ് അമ്മേ എനിക്കു വേദനിക്കുന്നുണ്ട്… അവരോട് നിർത്താൻ പറയ്… എന്നെ ഇഞ്ചിഞ്ചായി മുറിച്ചെടുക്കുന്ന ആ കുർത്ത ഉപകരണത്തിൽനിന്നു രക്ഷപെടാൻ ഞാൻ ശ്രമിക്കുകയാണമ്മേ…അമ്മേ നിന്നെക്കാളേറെ മരണം എന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നുണ്ടോ? … അവനെ പരാജയപ്പെടുത്താൻ എനിക്കാവുന്നില്ലല്ലോ…. ഞാൻ വേദനകൊണ്ട് പുളഞ്ഞു… എന്റെ കൈകൾ കാലുകൾ ഉടൽ എല്ലാം നിമിഷനേരങ്ങൾ കൊണ്ട് അവർ മുറിച്ചുമാറ്റി… അപ്പോഴും എന്റെ കുഞ്ഞു ഹൃദയം നിങ്ങളുടെ കരുണക്കായി യാചിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു…നാലു മാസം മാത്രമുള്ള ഭ്രുണമായിരുന്നെങ്കിലും…ഒരു ജീവനായിരുന്നില്ലേ ഞാൻ…..

ഇനിയൊരിക്കലും എന്റെ കണ്ണുകൾ നിങ്ങളെ കാണാൻ കൊതിക്കില്ല… എന്റെ കരങ്ങൾക്കു നിങ്ങളെ വാരിപുണരാനാവില്ല…നിന്റെ ഹൃദ്യത്തിനൊപ്പം എന്റെ കുഞ്ഞു ഹൃദയം താളംചവിട്ടില്ല….നിങ്ങളോടൊപ്പം പിച്ചവെക്കാൻ എന്റെ കാലുകൾക്കാവില്ലിനി…എന്നെ കൊന്നുകളഞ്ഞില്ലേ നിങ്ങൾ..

നിങ്ങളുടെ കുഞ്ഞായി വളരുവാനുള്ള എന്റെ മോഹവും… സ്വപ്നങ്ങളും ബാക്കിയാക്കി മറ്റൊരു ലോകത്തേക്കു ഞാൻ യാത്രയാവുകയാണ്.. അവിടെ എന്നെപോലെ ഒരുപാടു കുഞ്ഞു ജീവനുകളുണ്ട്… ഞങ്ങൾ എന്തു തെറ്റാണു ചെയ്തതെന്നറിയില്ല…. ക്രൂരതനിറഞ്ഞ ഈ ലോകത്തെയും ഇവിടുത്തെ മനുഷ്യരെയും തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയാതെ പോയതാവാം….. ഒരു ഭാഗത്തു ഞങ്ങൾക്കായി ചിലർ തപസ്സിരുന്നപ്പോൾ മറുഭാഗത്തു മറ്റുചിലർ ഞങ്ങളെ നിഷ്കരുണം കൊന്നുകളഞ്ഞു.. പറയുവാൻ നിരവധി ന്യായീകരണങ്ങൾ ഉണ്ടെങ്കിലും… സകലതിനും കാലം സാക്ഷി… ഒരിക്കൽ ഇതൊക്കെ ഒരു ചോദ്യമായി നിങ്ങൾക്ക് മുന്നിലെത്തും അന്നു നിങ്ങൾ മറുപടി പറയേണ്ടി വരും...

❣️❣️Friendship day wishes to all those lovely people out there… love you all… have a great day ❣️❣️

Do your soul a favour…

You maybe tired of being strong….you always wished for a perfect life where everything goes exactly as you planned… but your life always turned you down.. it never went as you planned…

Right now your mind may threaten you to shut your heart and you may feel your soul left you a long time ago…now you are slowly abandoning who you are… you may have different reasons that’s hurting you deep inside…. I can see that you are emotionless, but the truth is you feel it too intensely….For you everything is too much, too much pain, too much sufferings just too much..and you are bleeding all over.

But you have to endure and keep moving. You can either continue in this downward spiral or take charge of the situation. I know you , your purpose in life now seem meaningless. A sense of failure is occupying your mind. All your dreams feel like nightmare’s… and you feel you are caged inside a world of negativity. When you reach out to people who can guide you, who can heal you. You realise that they never had enough time for you. You feel like a burden. When they tried to help you, it felt as if you are listening to a conversation that is not meant for you.

I can see that you are tired of everything. You are no longer the person that you used to be. You are guarding your heart and building walls around your mind to keep others out of the darkness that consumes you. I saw you standing in crowd smiling but you are smiling because it’s what is expected of you. That crowd around you is making you feel more lonelier.You wonder whether one day your lost soul will find its way back to you. I know you have made many mistakes in life and have repeated the same mistakes again and again but that was when life pushed you hard. Now you realize that there is no going back…and nothing is really working in life…

Trust me ,you are not the only one who goes through this… life always has a way of pulling us down every now and then…but we will fail once we accept defeat….. Never ever accept failure. you have to survive.Give yourself a chance. The only thing you have to do is start taking control over your thoughts and emotions ….just remember that you are the master of your existence….love yourself with your whole heart….believe that you are number one to yourself. Take care of yourself. You have a purpose in life ,you would not have been created if you did not. So you have to survive for the purpose you have not yet found …please don’t punish yourself …let it go…

Stop thinking about what you are gonna do with life. You should have the control of your thoughts and emotions. Drop your expectations, life is unpredictable. Happiness, success ,sorrows whatever… just accept it. Just let it be…. I don’t know the exact reason behind your current state…but remember nothing will last forever…When happiness and success finds you remember you may fall at the next moment… But never forget to celebrate because you deserve to celebrate, and be celebrated. When you feel sad or lost , just cry out loud but never hold on there.. you have to move forward.When you have problems just face it, never hide….Take it all with a smile knowing that when you emerge ,you will be stronger than you were ever before….When you are hit by problems one after another just take a deep breath and say “next please..!” Be a fighter and let it go..

Accept all your mistakes as early as possible…Beware! life will push you hard ,you will make mistakes, it will make you nervous, it will make you feel dead but that is what life is… you can’t undo what’s already done there is no going back in life neither a pause button. What you have to do is try not to repeat your mistakes . Close one chapter, open another and move forward.. Learn from your mistakes…and let it go…

We human beings have a very common habit of judging things . You may have experienced failures in relations…the toughest thing to digest ever!! At times you blame yourselves for this. That you couldn’t be good enough or sometimes you conclude simply that you can’t handle anything anymore and then you desolate yourself from everyone around you. You slowly enter to that phase of life where accepting new people becomes a big challenge…ever felt the same ??? Yes it’s normal to have that feeling….so when you reach out for others remember just as we can fail to fulfill our expectations others have the right to fail ours. Just give it a thought then you’ll understand that your expectations don’t oblique others to fulfill them. When you reach out to find a hand to hold on, don’t expect a miracle…. People who really cares for you.. prays for you..who truly wants to be a part of your life, will always be there for you. Know that god loves you enough to remove people that doesn’t align with his purpose for you… So never blame yourself just accept and let it go…

Each day of yours whether good or bad are just chapters of a book..every chapter is important though some may seem difficult while some easy but they give us a lesson..a lesson to follow a lifetime and together they build us, to a strong person….When you find it difficult, get a hold of yourself, Endure it and let it go…..

I know that the scar in your heart is too deep. Now you are carrying it with you. You are watching the world around you through those scars . Never be ashamed of the scars that life gave you. It shows you have endured it and you are healing yourself . But never watch the world around you through those scars, don’t allow them to make you live your life in fear. Start seeing those scars as a sign of strength not pain. Let it go…

When you go through this blogg you may feel that I am someone, with loads of positivity and that I can easily let go off things happened to me or maybe that I keep a positive approach towards everything in life .You may also feel that I’m very forgiving and nothing actually bothered me…then You are wrong! Even everything that happened to me pulled me down. Broke me into peices ..But none of those moments were on my plan; I hadn’t anticipated it coming. So whatever I have written it’s an advice for myself. This is what I try to remind me everyday. I’m trying hard to let go of everything. I’m trying hard to make me realize that everything happens for a reason…I’m trying …

I sincerely apologize to all my readers for not posting anything for a long time. I was busy with my classes and exams. I promise I won’t repeat this again… Wishing all my readers lots of happiness..

With love

Dona

അവനവളുടെ കൂടപ്പിറപ്പല്ലേ…..

അവളെ സംബന്ധിച്ച് അതൊരു നല്ല ദിവസമായിരുന്നില്ല.. ആ മുറിയുടെ മുലയിൽ നിശ്ശബ്ദനായിരിക്കുന്ന ഭർത്താവിനെ നോക്കുന്ന അവളുടെ വലത്തേകണ്ണിൽ നിന്നും വലിയ പ്രയത്‌നത്തിനുശേഷം രക്ഷപെട്ടതുപോലെ ഒരു കണ്ണുനീർത്തുള്ളി താഴേക്കൊഴുകി അതു തടയാൻ ഇടത്തെ കണ്ണിനു മാത്രമല്ല അവളുടെ മറ്റു ശരീര ഭാഗങ്ങൾക്കുമായില്ല…കിടക്കുന്നതു ആശുപത്രിയിലായാലും തന്റെ അഭ്യാസങ്ങൾ കുറക്കാൻ കുസൃതികുട്ടൻ തയാറായില്ല…എങ്കിലും കാൽവെള്ളകൾ കൊണ്ടുള്ള ആ പ്രയോഗം ആ നിമിഷം അവൾക്കു തലോടലായാണ് തോന്നിയത്.. അവളങ്ങനെയാണ്… കുഞ്ഞോമനയെ അവൾ മോനായി സകല്പിച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്നു…

മൂത്ത മകൾക്കു കുഞ്ഞനിയൻ വേണമെന്നാണാഗ്രഹം…വിനായക് എന്നു മകൾ നൽകിയ പേരും അവൾക്കിഷ്ടപെട്ടു..മകളെ അമ്മുമ്മയുടെ അടുത്താക്കി ആശുപത്രിയിലേക്കു വരുമ്പോൾ തന്നെയും കൊണ്ടുപോവണമെന്നു അവൾ ശാഠ്യം പിടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.. പക്ഷെ പതിവുപോലെ കണുരുട്ടി അവൾ മകളെ പേടിപ്പിച്ചില്ല…അനിയനുമായി തിരികെ വരാം എന്ന അവളുടെ വാക്കിൽ ആ കുഞ്ഞു മുഖത്തു വിരിഞ്ഞ പുഞ്ചിരിയാണ് അവളെ ആശുപത്രിയുടെ കിടക്ക വരെ എത്തിച്ചതെന്നു തോന്നിപോയി അവൾക്കു….അവളുടെ ഞരമ്പിലൂടെ ഓടുന്ന രക്തം വാക്‌സിനുകളുടെയും മരുന്നിന്റെയും സ്വഭാവം കാണിക്കാൻ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു…ആ മുറിയിലെ മരുന്നുകളുടെ ഗന്ധം അവളുടെ മൂക്കിലൂടെ തുളച്ചുകയറുന്നു….

പക്ഷെ അവളിലുണ്ടായിരുന്ന ദേഷ്യം ചുറ്റുമുള്ള ജീവനില്ലാത്ത വസ്തുക്കളോടായിരുന്നില്ല… മറിച്ചു ഭർത്താവിന്റെ മടിയിൽ ചുരുണ്ടുകിടക്കുന്ന രണ്ടു പേജുള്ള ഒരു മാസികയോടായിരുന്നു…അത് അവളെ നോക്കി കളിയാക്കുന്നതായി അവൾക്കു തോന്നി….. സ്വപ്നങ്ങളുടെ ലോകത്തു പാറികളിക്കേണ്ട തന്റെ കുഞ്ഞുമാലാഖയെ പറ്റി ആ മാസിക എന്തൊക്കെയാണ് എഴുതിപിടിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നത്…? അവളുടെ ചിന്ത ആ മാസികയുടെ രണ്ടാം പേജിലേക്ക് ചേക്കേറി…എത്രയും വേഗം തന്റെ പൊന്നോമനയെ കാണാൻ കൊതിച്ച അവളുടെ മാതൃഹൃദയത്തിൽ നിന്നും അപ്പോൾ ചോര പൊടിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു….

ഒരമ്മക്ക്… ഒരു ഗർഭിണിക്ക് താങ്ങാൻ കഴിയുന്നതിലും അപ്പുറമായിരുന്നു ആ മാസികയിലെ വാക്കുകൾ…പക്ഷെ തന്റെ ഭർത്താവിനെ പോലെ അതു മനസ്സിന്റെ ഏതോ ഒരു കോണിൽ സൂക്ഷിക്കാൻ അവൾ പഠിക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു…ചുറ്റുമുള്ളതൊന്നും അവൾ അറിഞ്ഞതേയില്ല…നാളെ തന്റെ ജീവന്റെ പതിയായി മറ്റൊരാൾ കുടി പിറക്കും എന്ന സന്തോഷത്തിൽ ഉറങ്ങാൻ അവൾ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും… കണ്ണടച്ചപ്പോഴേ ആ മാസികയിലെ രണ്ടാം പേജിൽ ചുമന്ന നിറത്തിൽ എഴുതിയ അക്ഷരങ്ങൾ അവളെ നോക്കി കൊഞ്ഞനംകുത്തുന്നതായി അവൾക്കു തോന്നി…..

പെട്ടെന്നാണവൾ ഉണർന്നത്… അവൾക്കു മുകളിലൂടെ എന്തൊക്കെയോ മിന്നി മറയുകയാണ്…അവളൊരു യാത്രയിലായിരുന്നു… അവളെയും വഹിച്ചുകൊണ്ട് ഒരു ഉരുളുന്ന കട്ടിൽ നിലകൾ കയറുകയാണ്… ഉരുളുന്ന കട്ടിലിലെ അവളുടെ യാത്ര അവസാനിച്ചത് ലേബർ റൂമിനു മുന്നിലാണ്…. ആ മുറിയിൽ എന്തോ വലിയ യുദ്ധം നടക്കുകയാണെന്ന് അവൾക്കു തോന്നി…ഫ്ലൂറസെന്റ് ലാംമ്പുകളും ഇരുട്ടും തമ്മിലുള്ള യുദ്ധം… പ്രകാശം ജയിച്ചെങ്കിലും.. പരാജയപ്പെട്ടോടിയ ഇരുട്ട് അടുത്ത യുദ്ധത്തിനു പോവുകയാണെന്ന് അവൾക്കു തോന്നി…

ശരീരത്തോടൊപ്പം മനസും മരവിച്ച അവളുടെ ചിന്തയിൽ നിന്നും മാസികയും അതിലെ ചുമന്ന അക്ഷരങ്ങളും മാഞ്ഞു തുടങ്ങിയിരുന്നു…അവൾക്കു അരികിൽ നിന്ന ഡോക്ടർമാരുടെ സംഭാഷണത്തിലെ കത്രികകളുടെ നമ്പറുകൾ അവൾക്കു മനസിലായില്ല… അവൾക്കു മുന്നിൽ എല്ലാം അപ്രത്യക്ഷമായി തുടങ്ങിയിരുന്നു… പിന്നീടെപ്പോഴോ അവൾ ഉണർന്നു… ഡൗൺസിൻഡ്രോം, ഓട്ടിസം.. ഇതൊക്കെയെന്ത്? ആ ചുവന്ന തലക്കെട്ടുകൾ വീണ്ടും അവളുടെ മനസിൽ ഓടിയെത്തി… “കുഞ്ഞിനെ ഉടൻതന്നെ NICU ലേക്ക് മാറ്റണം… പെട്ടെന്ന്… ” ആ ശബ്ദം അവളുടെ ചെവിയിൽ മുഴങ്ങിക്കേട്ടു… പിന്നെ ചുറ്റും നിശ്ശബ്ദതയായിരുന്നു…

തന്റെ കൈപിടിച്ചു പിച്ചവെച്ചു നടക്കാമെന്നും, തന്റെ മാറിന്റെ ചുറുടേറ്റു ഉറങ്ങാമെന്നും, രാവിലെ മുഴുവനുറങ്ങി രാത്രി മറ്റുള്ളവരുടെ ഉറക്കം കെടുത്താമെന്നും അവൻ ചിന്തിച്ചിരിക്കാം… പക്ഷെ അവന്റെ ചുറ്റും ചിരിക്കുന്ന മുഖങ്ങൾ ഉണ്ടായില്ല… പക്ഷെ അവൾക്കതിനാവില്ലല്ലോ അവൾ അവന്റെ അമ്മയല്ലേ…

തൊട്ടടുത്ത ദിവസം കുഞ്ഞിനേയും കൊണ്ട് മൂന്നാം നിലയിലേക്കും തിരിച്ചു താഴേക്കും നടന്നിറങ്ങിയപ്പോഴും വേദനിച്ചതു ഉദരത്തിലെ കുത്തിക്കെട്ടുകൾ ആയിരുന്നില്ല അവളുടെ മനസായിരുന്നു… കുറെയേറെ നേരം അവൾ അവന്റെ കുഞ്ഞു മുഖത്തേക്ക് നോക്കിയിരിയുന്നു… പതിയെ അവൾക്കു മനസിലായി താൻ കരുതിയ പോലെ അവന്റെ കാൽവെള്ള മിനുസ്സമുള്ളതായിരുന്നില്ല…. മുക്കും കണ്ണും മുഖവുമൊന്നും അവളെ പോലെയോ അവന്റെ അച്ഛന്റെ പോലെയോ അല്ല… കുറ്റിമുടിയും.. ഉരുണ്ട തലയും ചെറിയ മുക്കും…ഉരുണ്ട കാൽകൈകളും നീളംകുറഞ്ഞ കുഞ്ഞുനഖമുള്ള വിരലുകളും ഒക്കെയായിരുന്നു…..

തിരികെ വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ കുഞ്ഞിങ്ങനെ ഇരിക്കുന്നതെന്താണെന്നു ചോദിച്ച എല്ലാവരെയും ശപിക്കാനാണ് അവൾക്കു തോന്നിയത്… എല്ലാം ക്ഷമിക്കുന്ന കോടതി ആ വിഷയത്തിലും വിധി പറഞ്ഞ് അവരെ വെറുതെവിട്ടു…

വീട്ടിലെ ലോകം വ്യത്യസ്തമായിരുന്നു… കുടുംബമെന്ന കണ്ണിയിൽ പൂർണമായും അവൾ അകപ്പെട്ടിരുന്നു… ഓരോ ദിവസവും കുഞ്ഞിനെ മടിയിലിരുത്തി വെറുതെയവൾ നോക്കിയിരുക്കുമായിരുന്നു… ചുറ്റുമുള്ള എല്ലാവർക്കും അവനൊരു രോഗിയായി… വീണ്ടും ഒത്തിരിയേറെ ചെക്കപ്പുകൾ സ്കാനിങ്… കണ്ണുവിടാരാത്ത അവളുടെ കുഞ്ഞിന്റെ വിടർന്ന ഹൃദയത്തിലെ ഒട്ടകളും ഒരു ശാസ്ത്രക്രിയയിലൂടെ അടച്ചു…

അവനുറങ്ങുന്ന ദിവസവും അവൾ കഴിക്കുന്ന ദിവസവും വിരളമായികൊണ്ടിരുന്നു… പേരിടീലിനു അവനെ വിനായക് എന്നു വിളിക്കണമെന്ന് അവൾ ആവിശ്യപെട്ടെങ്കിലും അവളും അവളുടെ ആവിശ്യവും അന്നു രാവിലെ ഉറങ്ങിപ്പോയി…നാവനുസരിക്കുന്നതു രണ്ടക്ഷരമുള്ള പേരായതിനാൽ അവർ അവനെ അപ്പു എന്നു വിളിച്ചു… അങ്ങനെ അവന്റെ വേദനയും അവനെകുറിച്ചുള്ള ദുഃഖവും കുടുംബത്തിലെ ഒരഥിതിയായി…

അതിനിടയിലെന്നോ ആ മാസിക വീണ്ടും അവളുടെ കയ്യിലെത്തി… തന്റെ മകനു ഡൗൺസിൻഡ്രോം ആണ്….. പക്ഷെ സമൂഹം പറയും അവൻ മന്ദബുദ്ധിയാണ്… അവൾക്കു സഹിക്കാൻ കഴിയാഞ്ഞതും അതുതന്നെയാണ്… ആ വാക്കിനെ അവൾ വെറുത്തു തുടങ്ങിയിരുന്നു… മന്ദബുദ്ധിയാണെന്നു സമൂഹം പറഞ്ഞപ്പോൾ അത് തന്റെ മകനല്ലേ എന്നവൾ സന്ദേഹിച്ചു… അപ്പോഴും പുറമെ വികാരശൂന്യനായി അച്ഛൻ നിശബ്ദം കരയുകയായിരുന്നു….അവൾക്കു ആരോടും പരാതിയില്ല? ആരോടാണ് അവൾ പരാതി പറയുക അവനെ മന്ദബുദ്ധി എന്നു മുദ്രകുത്തിയ സമൂഹത്തോടോ അതോ അവനെ പുറത്തെടുക്കുന്നതിനു മുൻപും ശേഷവും നിശ്ശബ്ദനായിരുന്ന ഡോക്ടറോടോ…? അതോ തനിക്കു പ്രിയപ്പെട്ട കുഞ്ഞിനെ ഏറ്റവും സുരക്ഷിതമായ കരങ്ങളിലെത്തിക്കണമെന്നാഗ്രഹിച്ച ദൈവത്തിനോടോ?

വിഷമവും കരച്ചിലുമൊക്കെ അർത്ഥമില്ലാത്തതെന്നു മാസിലാക്കിയ അവൾ ഇന്നാ കുഞ്ഞിന് മുന്നിൽ ചിരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്.. പക്ഷെ അവൾ ഇന്നും ചോദിക്കും… വെറുതെ സ്വയം… ഞങ്ങളുടെ കാലശേഷം അവളുടെ മകനെ ആരു നോക്കും? അവൾക്കതിനൊരുത്തരവും ഉണ്ടായിരുന്നു….

“അവളുണ്ടല്ലോ… അവനവളുടെ കൂടെപ്പിറപ്പാണല്ലോ…. ❣️ “

ക്ലാസ്റൂമിന്റെ ഒരു മൂലയിലായി ഭിത്തിയോട് തലചേർത്തു കരഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു ഒരു കുട്ടിയെ ഞാൻ കണ്ടു… പുതിയ സ്കൂളിൽ അധികം ദിവസങ്ങളായില്ല ക്ലാസുകൾ ആരംഭിച്ചിട്ട് ഒരേക്ലാസ്സിൽ ആണെങ്കിലും ആ കുട്ടിയെ എനിക്കു വല്യ പരിചയല്ല… ഒന്നു മടിച്ചു നിന്നശേഷം ഞാൻ അവളുടെ അരികിലെത്തി കരച്ചിലിന്റെ കാര്യം അന്വേഷിച്ചു….ഞാൻ ചോദിക്കാൻ കാത്തിരുന്നതു പോലെ അവൾ കുറച്ചുകൂടെ ഉറക്കെ കരയാൻ തുടങ്ങി…പണിപാളി എന്നു മനസ്സിലായ ഞാൻ അവിടെ നിന്നു മുങ്ങാൻ തുടങ്ങി.. പെട്ടെന്നവൾ എനിക്ക് അപ്പുവിനെ കാണണം എന്നാവിശ്യപെട്ടു വീണ്ടും കരയാൻ തുടങ്ങി… അപ്പുവോ അതാരാ? സംശയത്തോടെ ഞാൻ അവളോട് ചോദിച്ചു… എന്റെ അനിയനാണ് അപ്പു… അപ്പുവിന് ഞാനില്ലാതെ പറ്റില്ല….ഇതുകേട്ട എനിക്കു ചിരിയാണ് വന്നത്… ബെസ്റ്റ് ഇതിനാണോ നീ ഈ കരയുന്നെ എനിക്കും ഉണ്ട് രണ്ട് അനിയന്മാർ അതിനെ രണ്ടിനേം എവിടെ കൊണ്ടേ കളയൂന്ന് ആലോചിച്ചിരിക്കുവാ ഞാൻ … നന്നായി… നാളെ ഒരെണ്ണത്തിനെ ഞാൻ നിനക്കു തന്നേക്കാം… പൊട്ടിചിരിച്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ഞാനവളോടായി പറഞ്ഞു… എന്റെ തമാശ ഇഷ്ടമാവാഞ്ഞതുകൊണ്ടാണോ എന്നറിയില്ല അവൾ കേട്ടതായി പോലും ഭാവിച്ചില്ല…..സ്കൂൾ ഹോസ്റ്റലിൽ നിൽക്കുന്ന അവൾ പിന്നീട് പല ദിവസങ്ങളിലും ഈ കാരണം പറഞ്ഞു കരയുന്നത് ഞാൻ കണ്ടു… ഒരിക്കൽ യാദൃച്ഛികമായി ഞാൻ അവളെഴുതിയ ഒരു കഥ വായിക്കാനിടയായി… ഡൗണായൻഡ്രോം ഉള്ള ഒരു കുട്ടിയുടെ കഥ.. ഒരിക്കൽ അവളെ കാണാൻ സ്കൂളിൽ എത്തിയ അവളുടെ അനിയനെ കണ്ടു ഞാൻ ഞെട്ടി….നാട്ടുകാരുടെ ഭാഷയിൽ ഒരു മന്ദബുദ്ധി…. ഒരു സ്പെഷ്യൽ ചൈൽഡ്…അവളുടെ കഥയിലെ കഥാപാത്രങ്ങൾക്കു ജീവൻ വെച്ചതായി എനിക്കു തോന്നി….. അവളെന്നും കരഞ്ഞതും അവളെഴുതിയതും… അവളുടെ അപ്പുവിനെ കുറിച്ചായിരുന്നു….കുറ്റബോധം കൊണ്ടാണോ അതോ അവളോടുള്ള ബഹുമാനം കൊണ്ടാണോ എന്നറിയില്ല എന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു….

Ideal Inspiration Blogger Award

I have been nominated for ideal inspiration blogger award by muralikrish sir (vivid impressions)… I am just a beginner… started blogging recently and this is the first being nominated for an award… I am really thankful to muralikrish sir for the nomination…Thank you sir.. I am feeling so happy and delightful…and I request all my dear readers to follow muralikrish sir ..his everyday expressions are really amazing.. Do follow him http://vividimpressions.in/

RULES –

▪Thank the person who nominated you and provide link back to his or her blog

▪Answer all the questions

▪Nominate upto 9 bloggers and ask them 5 New questions

▪Notify the nominees through their blog by visiting and commenting on their blog

▪List the rules and display the ideal inspiration blogger award “logo”

▪Provide the link of award creator of ideal inspiration as rising star https://idealinspiration.blog/

My answers for the questions of Muralikrish sir

1)What are the three that you want to learn?

I believe we are students always and learning is a never ending process…. So it’s not just three things…I have a lot to learn….

2)What inspired you to write?

I started writing just because my friend forced me….and all of my writings are related to my own life ….i write everything inspired by my own experiences in life…

3)One quote that motivates you always?

“Work until you no longer have to introduce yourself”

4)What do you want to convey through your blog?

It’s a journey to myself… I wish i could inspire others through my own life…

5)What do you want to learn from 2020?

Lessons of survival

I NOMINATE –

https://www.shadawss.com

https://findmyscribblesblog.wordpress.com

https://bulletlover39530713.wordpress.com

https://skdwriting.wordpress.com

http://parvanendu.home.blog/

http://wondersofmylife.com/#

http://nabeesblog.com/

https://somedattasengupta.wordpress.com/

https://nancynelsss.wordpress.com/

My questions for the nominees –

1)You are told that you will die within next 2 days… What will be the first three things that you would do before your death?

2)Write a sentence to describe your father and mother?

3)What do you want to convey through your bloggs?

4)What is the most precious thing that you can give someone and why?

5)What is the most valuable thing in life? (in one word)

I request all the nominees to answer the questions.

-THANK YOU

Thank you for being my family💕

I am really happy.. I’ve reached 100+ followers on my blogging family. Almost a month ago when I started with zero followers I never thought that it would reach 100 ….🤗🤗

The truth is I started blogging just to kill time… When I told my friend Ponnu.. I’m too bored.. she asked me to start a blog but I nvr took it seriously….For a long time she forced me and that is how I ended up here….when I started, I really didn’t know anything… but now I love this platform…🙂

THANK YOU ALL FROM THE DEEP BOTTOM OF MY HEART…..Thanks a lot to all those who have been with me from the beginning..and to the ones who have recently started keeping up with my bloggs….I have reached this far only because of your kind support and love…special thanks to moii ponnu girl… she is the one who always encourage me… thank you ponnu for alwys being there for me.. and i thank all my dear readers for being a part of my journey and I am really grateful to be a part of this community…thank you all for being there, for giving a part of your time in my bloggs, for all the inspirations ,your comments and support…some of the comments from you people always filled my heart…💖 Some comments made me really proud….

This almost made me cry… Thnx a lot ponnu chechi…

Blogging has helped me to connect with many amazing bloggers ..and I have learned so much going through there posts.I’m currently using free version of WordPress.com…many of my good readers always suggested me me to use a better version ..thnxx a lot for your concern… But for some cause this is my limit…I will continue here…though I’m writing in malayalam some of my readers are non malayalis but still they show all there love…. thank you🤗

I know that my writings are really simple and I have a lot to improve…I’m still learning but I promise to work harder and give more nd more good contents to my blogging family…and I will expect more and more valuable suggestions and feedback. I would love to know your views….your encouragement and love will always be the reason for me to continue writing…..

I have a request to all my readers.. one of my readers and my good friend bibin benny has started a new blog… he once tried blogging but couldn’t succeed… and he has again started a new blogg were he will come up with new ideas…do follow him and support him…

https://iambetterbenny.wordpress.com/

Wishing all my readers a lot of happiness #stay happy #stay blessed…Once again thank you all for being a part of my family and supporting me in all positive ways…keep reading my bloggs

ഒത്തിരി സ്നേഹത്തോടെ

-ഡോണ ❣️

YOU ARE A BEAUTIFUL HUMAN BEING…

Love yourself first before you love someone else “

ഒന്നു മനസ്സിരുത്തി ചിന്തിച്ചു നോക്കുക നാം എത്രമാത്രം നമ്മെ സ്‌നേഹിക്കുന്നുണ്ടെന്ന്… എന്നെ എനിക്കിഷ്ടമാണെന്ന് ഞാൻ കരുതുമ്പോഴും എന്നോടുതന്നെ ഇഷ്ടക്കേടുകൾ ഉണ്ടാക്കുന്ന പലതും എന്നിലുണ്ടെന്ന് ഞാൻ തിരിച്ചറിയുന്നു… എന്റെ കഴിവുകേടുകൾ,  എന്റെ ബലഹീനതകൾ,  എന്റെ ഇല്ലായ്മകൾ,  എന്നെ തന്നെ നിയന്ത്രിക്കാനാവാത്ത ചില സാഹചര്യങ്ങൾ, എന്റെ വികാരങ്ങൾ ഇങ്ങനെയെന്തെല്ലാം..”I AM NOT OK  – എനിക്ക് കുറവുകളുണ്ട് ” എന്നു പലരെയും നോക്കി പലയാവർത്തി നാം നമ്മളെ തന്നെ പറഞ്ഞു പഠിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്…

എന്റെ കുറവുകളെ കുറിച് എന്നും പരാതിപ്പെട്ടിരുന്നു എന്നോട് എനിക്കെത്രയും പ്രിയപ്പെട്ടൊരു വ്യക്തി അവളുടെ കഥ പറഞ്ഞു.. .. അവളുടെ കുറവുകളെ അവൾ അംഗീകരിച്ചതിന്റെ കഥ… അവളെ അവളാക്കി മാറ്റിയ ഒരു സംഭവത്തെ പറ്റി… അവൾ പറഞ്ഞു തുടങ്ങിയത് ഇങ്ങനെയാണ് “എന്റെ കഥ നിന്നെ എത്രമാത്രം സ്വാധിനിക്കുമെന്ന് എനിക്കറിയില്ല… എങ്കിലും നിന്നോടിത്  പറയണമെന്ന് എനിക്ക് തോന്നുന്നു…ഇതെന്റെ കഥയാണ്.. ഇതു കേട്ടിട്ടു നീ തന്നെ ആലോചിക്കുക നിന്റെ കുറവുകൾ ശെരിക്കും നിനക്കൊരു  കുറവായിരുന്നോ എന്ന്….”

എനിക്കെത്രയും പ്രിയപ്പെട്ട അവൾക്കു വേണ്ടി  ഞാൻ ആ കഥ പറയാം…അവളുടെ കഥ….

അത്രയും നാൾ പഠിച്ചിരുന്ന സ്കൂളിൽ നിന്നും മറ്റൊരു സ്കൂളിലേക്ക് മാറുന്നതുവരെ എനിക്കൊരു കുറവുണ്ടായിരുന്നതായി എനിക്കു തോന്നിയിട്ടേയില്ല…പതിയെ ഞാൻ അതു മനസിലാക്കി തുടങ്ങി… കു‌ടെയുള്ള കുട്ടികൾ തന്നെയാണ് എന്റെ ആ കുറവിനെ കളിയാക്കലുകളിലൂടെ എനിക്കു കാണിച്ചു തന്നത്…കണ്ണാടിയിൽ ഞാൻ എന്നെ ശെരിക്കുമൊന്നു നോക്കി… അപ്പോഴാണ് ഞാൻ മനസിലാക്കുന്നത് എന്റെ പുഞ്ചിരിക്കു മറ്റുള്ളവരുടെ ചിരിയോളം ഭംഗിയില്ല എന്നുള്ളത്..മറ്റുള്ളവരുടെ പല്ലുകൾ പോലെയല്ല എന്റെ പല്ലുകൾ… അവ വല്ലാണ്ട് പുറത്തേക്കു തള്ളി  നിൽക്കുന്നു…എന്റെ ആത്മവിശ്വാസം പതിയെ ചോർന്നു തുടങ്ങി… കൂട്ടുകാരുടെ കളിയാക്കലുകൾ കു‌ടി വന്നു… ആദ്യമൊക്കെ തമാശയായി തള്ളിക്കളയാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും എപ്പോളൊക്കെയോ അതെന്നെ വേദനിപ്പിച്ചു തുടങ്ങി…പതിയെ ഞാൻ എന്നിലേക്കു തന്നെ ഒതുങ്ങി തുടങ്ങി…എന്നെ കാണാൻ മോശമാണെന്ന ചിന്ത എന്നിൽ ശക്തമായി…വീടിനു വെളിയിൽ ഇറങ്ങാനും മറ്റുള്ളവരുമായി  സംസാരിക്കാൻ പോലും എനിക്കു ഭയമായിരുന്നു…കളിയാക്കലുകളെ ഭയന്നു സ്കൂളിൽ ഇനി പോവില്ല എന്നു ഞാൻ തീരുമാനിച്ചു… ഒരുപാട് ആശുപത്രികൾ കയറിയിറങ്ങിയെങ്കിലും…അച്ഛനും അമ്മയും പലതും പറഞ്ഞു എന്നെ ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും ഒന്നിനും എന്നെ സമാധാനിപ്പിക്കാനായില്ല…… നിന്നെക്കാൾ കുറവുള്ള എന്തോരം വ്യക്തികൾ നിനക്കു ചുറ്റുമുണ്ട് നീ അവരെ ഒന്നു നോക്ക് എന്ന് അമ്മ പലതവണ പറഞ്ഞിട്ടും അതൊന്നും ഇനി സ്കൂളിൽ പോകണ്ട എന്ന എന്റെ തീരുമാനത്തിനെ മാറ്റാൻ സാധിച്ചില്ല…. അങ്ങനെ എല്ലാരിൽ  നിന്നും ഞാൻ  ഓടിയൊളിച്ചു തുടങ്ങി… മുഖം നോക്കുന്ന കണ്ണാടികൾ എപ്പോഴൊക്കെയോ എനിക്കു ശത്രുവായി മാറി… എന്റെ മുഖത്തു നോക്കാൻ എനിക്കു പേടിയായിരുന്നു…

ഒരിക്കൽ അമ്മയുമായി ഞാൻ ഒരാശുപത്രിയിൽ പോയി… ആ ദിവസമാണ് ഇന്നത്തെ എന്റെ എല്ലാ മാറ്റങ്ങൾക്കും കാരണം…പരിശോധനകൾക്കു ശേഷം ഡോക്ടറുമായി സംസാരിക്കുന്നതിനിടയിൽ  അമ്മ  കൂട്ടുകാരുടെ  കളിയാക്കലുകളെ ഭയന്നു ഞാൻ സ്കൂളിൽ പോവാറില്ല എന്നു  പറഞ്ഞു … ഒന്നു ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അദ്ദേഹം അവരുടെ HODയെ  കാണാൻ ഞങ്ങളോട് ആവശ്യപ്പെട്ടു

ഇവിടെ പറഞ്ഞതിൽ കൂടുതൽ ഇനി HOD എന്നാ പറയാനാ എന്നുള്ള ഭാവത്തിൽ ഞാൻ അമ്മയുടെ കയ്യും പിടിച്ചു HODയുടെ ഓഫീസിൽ എത്തി… കുറച്ചു നേരം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അധികം പ്രായമില്ലാത്ത സുന്ദരനായ ഒരു വ്യക്തി ഒരു വെള്ള കോട്ടും സ്തെതസ്കോപ്പുമൊക്കെ ധരിച്ചു ഞങ്ങളുടെ അടുത്തേക്ക് വരുന്നതു കണ്ടു… ഇത്രയും സുന്ദരനായിരുന്നോ HOD എന്നുള്ള ഭാവത്തിൽ ഞാൻ ഒരിക്കൽ കൂടി നോക്കി അപ്പോഴാണ് മറ്റൊരു സ്ത്രീ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഒപ്പം വരുന്നത് ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചത്…ഒറ്റ നോട്ടത്തിൽ കുഞ്ഞികൂനൻ സിനിമയിലെ ദിലീപിനെയാണ് എനിക്കു ഓർമ വന്നത്…മുതുകിൽ ഒരു വലിയ കൂനുമായി..  കുനിഞ്ഞു… മുടന്തി മുടന്തി ഞങ്ങളുടെ അടുത്തേക്കു അവർ നടന്നു വരുന്നു… അത്രയും വികൃതയായ ഒരു വ്യക്തിയെ ആദ്യമായി കാണുന്നതിന്റെ കൗതുകം കൊണ്ടാവാം..ഞാൻ അവരെ ഒരിക്കൽ കൂടി സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി… നടക്കാൻ അവർ ഒത്തിരി പ്രയാസപ്പെടുന്നുണ്ടെന്ന് എനിക്കു മനസ്സിലായി… വന്ന ചിരി ഉള്ളിലൊതുക്കി അമ്മയെ ഒന്നു നോക്കി തിരിഞ്ഞപ്പോൾ ഞാൻ കണ്ടത് എന്റെ മുന്നിലുണ്ടായിരുന്ന HOD യുടെ കസേരയിൽ ആ സ്ത്രീ ഇരിക്കുന്നതാണ്… അത്ഭുതത്തോടെ ഞാൻ അവരെ നോക്കി. ഒരു ചെറിയ പുഞ്ചിരി സമ്മാനിച്ചുകൊണ്ട് അവർ എന്റെ പേരു വിളിച്ചു…അപ്പോഴാണ് ഞാൻ ആ ഞെട്ടലിൽ നിന്നും ഉണർന്നത്…ഞാൻ HOD എന്നു കരുതിയ വ്യക്തി ആ കസേരക്കരികിലായി നിൽക്കുന്നു…

എന്താ മോൾടെ പ്രശ്നം എന്നു വളരെ ശാന്തമായ ശബ്ദത്തിൽ അവരെന്നോടു ചോദിച്ചു? എന്തുകൊണ്ടോ.. എന്നെ അലട്ടിക്കൊണ്ടിരുന്നു പ്രശ്നനങ്ങളെ കുറച്ചു ഞാൻ അവരോട് തുറന്നു പറഞ്ഞു…. എല്ലാം കേട്ടതിനുശേഷം അവർ തുടർന്നു…..മോൾ എന്നെയൊന്നു നോക്കിയേ…മോളേക്കാൾ എത്രയോ വികൃതമാണ് എന്റെ രൂപം… ഈ കൂനുമായി ഒന്നു നിവർന്നു നടക്കാൻ പോലും ഞാൻ പ്രയാസപ്പെടുകയാണ്…മോളേക്കാൾ കൂടുതൽ കളിയാക്കലുകൾ കേട്ടിട്ടുള്ള വ്യക്തിയാണ് ഞാൻ…പക്ഷെ എന്നെ കളിയാക്കിയവരുടെ കൂടെ തന്നെ ഞാൻ പഠിച്ചു… ആ കളിയാക്കലുകൾ തന്നെയാണ്  മുന്നോട്ടു പോവാൻ എനിക്കു ശക്തി നൽകിയത്….ഇന്നെന്നെ കളിയാക്കിയ എല്ലാവരെയുംകാൾ  ഉയർന്ന നിലയിലാണ് ഞാൻ.. ഞാൻ ഇന്നൊരു ഡോക്ടറാണ്….ദാ… എന്റെ മുന്നിൽ നിവർന്നു നിൽക്കുന്ന ഇവർ വരെ എന്നെ മാഡം എന്നാണ് വിളിക്കുന്നത്… വെള്ള കോട്ട് ധരിച്ച വ്യക്‌തിയെ ചുണ്ടികാണിച്ചുകൊണ്ട് അവരെന്നോട് പറഞ്ഞു… മോളെ പോലെ ഞാനും കളിയാക്കിയവരുടെ മുന്നിൽ നിന്നും ഓടിയൊളിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ ഇത്രയൊക്കെ ഉയരങ്ങളിലെത്താൻ എനിക്കു കഴിയുമായിരുന്നില്ല…. മോൾടെ പ്രശ്നം നമുക്കു കുറച്ചുനാളത്തെ ചികിത്സ കൊണ്ട് പരിഹരിക്കാവുന്നതെയുള്ളു…ഇനി മോളാണ് തീരുമാനിക്കേണ്ടത് തോറ്റുകൊടുക്കണൊ അതോ വിജയിച്ചു കാണിക്കാണൊ എന്നത്… ഇത്രയും പറഞ്ഞു അവർ നിർത്തി… ഞാൻ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല.. മിണ്ടാൻ എനിക്കു കഴിഞ്ഞില്ല എന്നതാണ് സത്യം…എന്റെ ശരീരത്തിലൂടെ എന്തോ ഒന്നു പാഞ്ഞു പോയതായി എനിക്കു തോന്നി…. വീട്ടിലെത്തിയ ഞാൻ കണ്ണാടിയുടെ മുന്നിൽ കുറച്ചു നേരം നിന്നു… അമ്മ എന്നോട് പലയാവർത്തി പറഞ്ഞത് സത്യമാണെന്നു എനിക്കു അപ്പോൾ തോന്നി.. അടുത്ത ദിവസം മുതൽ സ്കൂളിൽ പോവാൻ തന്നെ ഞാൻ തീരുമാനിച്ചു… എല്ലാം ശെരിയാവും എന്ന ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ ഞാൻ എന്നെ കളിയാക്കിയവരുടെ കൂടെ തന്നെയിരുന്നു പഠിച്ചു… എന്റെ പല്ലിന്റെ ചികിത്സയും ഞാൻ തുടർന്നു… അന്ന് കണ്ട കുനുള്ള വ്യക്തിയാണ് എന്റെ കുറവുകളെ സ്നേഹിക്കാൻ എന്നെ പഠിപ്പിച്ചത്…. അവരുടെ വാക്കുകളാണ് എന്റെ കുറവുകളെ അംഗീകരിക്കാൻ എന്നെ സഹായിച്ചത്….ഇതാണ്  നിന്റെ  മുന്നിൽ പുഞ്ചിരിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന എന്റെ കഥ … ഇനി നീ ആലോചിക്ക്…..ഇത്രയും പറഞ്ഞുകൊണ്ട് എനിക്കെത്രയും പ്രിയപ്പെട്ടവൾ അവളുടെ കഥ അവസാനിപ്പിച്ചു.

നിങ്ങളെ പോലെ തന്നെ ഓഹ്..! ഇതാണോ വല്യ കഥ എന്ന ഭാവത്തിൽ ഞാനും ഇരുന്നെങ്കിലും… ഒന്നാലോചിച്ചപോൾ എനിക്കു മനസ്സിലായി എനിക്കെത്രയും പ്രിയപ്പെട്ട അവൾ പറഞ്ഞ കഥക്കുള്ളിൽ എന്തൊക്കെയോ ഉണ്ടെന്നത്….

ജീവിക്കാനുള്ള ഒരവസരവും നമ്മൾ പാഴാക്കരുത് കാരണം ജീവിതം തന്നെ ഒരവസരമാണ്…. എനിക്കെത്രയും പ്രിയപ്പെട്ടവൾക്ക് അവളുടെ കുറവുകളെ അംഗീകരിക്കാൻ സാധിച്ചത് അവൾക്കു മുന്നിൽ എത്തിയ ആ ഡോക്ടറിലൂടെയാണ്…. നമ്മൾക്കെല്ലാവർക്കും തന്നെ പല കുറവുകളുമുണ്ട്… പലപ്പോഴും ആ കുറവുകൾ ഓർത്തു നാം ദുഃഖിച്ചിട്ടുമുണ്ടാവാം… നമ്മെക്കാൾ കുടുതലുള്ളവരെ നോക്കി എന്തുകൊണ്ട് അവരെക്കാൾ കൂടുതൽ എനിക്കു ലഭിച്ചില്ല എന്നു ചിന്തിച്ചിട്ടുണ്ടാവാം….അവിടെ ഒന്നോർക്കുക നാം ജീവിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത് മറ്റു പലരും സ്വപ്നം കണ്ടൊരു ജീവിതമാവാം… നിനക്ക് കുറവുകളുണ്ടെന്ന് തോന്നുമ്പോൾ നിന്നെക്കാൾ താഴെയുള്ളവരെ നോക്കുക അപ്പോഴാണ് നിനക്ക് മനസിലാവുക നീ അവരെക്കാൾ എത്രയോ ഉയരത്തിലാണെന്നത്….

കഴിവുകൾ കൊണ്ട് ലോകം കീഴടക്കിയവർ കുറവുകൾ ഇല്ലാത്തവരായിരുന്നില്ല….ചിരിക്കുന്ന മുഖങ്ങൾ നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്നത് അവർക്ക് കുറ്റങ്ങളും കുറവുകളും ഇല്ല എന്നതല്ല അതു കാണാതിരിക്കാനും കൈകാര്യം ചെയ്യാനും അവർ പഠിച്ചിരിക്കുന്നു എന്നതാണ്… സ്വന്തം കുറവുകളോട് ക്രിയാത്മകമായി പ്രതികരിക്കാൻ കഴിയാത്തവരാണ് തകർന്നുപോയിട്ടുള്ളത്….എനിക്കു ഒത്തിരിയേറെ കുറവുകളുണ്ട് ഞാൻ മറ്റുള്ളവരെക്കാൾ വളരെ താഴെയാണ് എന്ന ചിന്ത തന്നെയാണ് സത്യത്തിൽ നമ്മുടെയൊക്കെ ഏറ്റവും വലിയ കുറവ്… സ്വയം അംഗീകരിക്കാത്ത ഒരാൾക്കും നിലനില്പുണ്ടാവില്ല.. അതിനാൽ സ്വന്തം കുറവുകളെ അംഗീകരിക്കുക…അവയെ കുറവുകളായി കാണാതെ മികവുകളായി കാണുക…….മറ്റുള്ളവരിലില്ലാത്ത പലതും നിന്നിലുണ്ടെന് വിശ്വസിക്കുക… you are you nd you are unique..!

എന്നാൽ സ്വന്തം കുറവുകളെ അംഗീരിക്കുക എന്നത് മറ്റുള്ളവരുടെ കുറവുകളെ എടുത്തുകാട്ടാനുള്ള അവസരമായി നാം കാണരുത്….എനിക്കെത്രയും പ്രിയപ്പെട്ട എന്റെ കൂട്ടുകാരിയെ വേദനിപ്പിച്ചത് ഒപ്പമുള്ളവരുടെ കാളിയാക്കലുകളായിരുന്നു…എല്ലാവരെയും സ്നേഹിക്കാൻ നമുക്കാവില്ല എന്നാൽ അതിലും എത്രയോ വലുതാണ് അവരെ ഉപദ്രവിക്കാതിരിക്കുക എന്നത്….നമ്മുടെ കുറവുകളെ മനസിലാക്കുന്നതിനോടൊപ്പം മറ്റുള്ളവരുടെ കുറ്റങ്ങളേയും കുറവുകളേയും അംഗീകരിക്കാനും നമുക്ക് പഠിക്കാം….മറ്റുള്ളവരുടെ കുറവുകൾ നമ്മെ അവരിലേൽക്കു അടുപ്പിക്കുകയാണ് വേണ്ടത്……Never find fault in others because it can be in you as well.

പ്രിയപ്പെട്ടവൾ….

തളർന്നുപോയിടത്തുനിന്നു സ്വന്തം കുറവുകളെ അംഗീകരിച്ചു മുന്നോട്ടു നീങ്ങുവാൻ തീരുമാനിച്ച എനിക്കെത്രയും പ്രിയപ്പെട്ട എന്റെ കൂട്ടുകാരി ഇന്നു സുന്ദരിയാണ്… ഞങ്ങളെക്കാളൊക്കെ സുന്ദരിയാണിന്നവൾ.. അവളിലെ കുറവുകളെ അവൾ അംഗീരിച്ച നിമിഷം അവൾ പോലുമറിയാതെ അവൾ ജയിച്ചു തുടങ്ങിയിരുന്നു…..

So Start accepting …. you are amazing just as you are…. more beautiful than you can see.. stronger than you feel and more worthy than you will ever know

– എനിക്കെത്രയും പ്രിയപ്പെട്ടവൾക്കു വേണ്ടി…..

Create your website with WordPress.com
Get started